พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ

พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ
British School - King John - Google Art Project.jpg

พระปรมาภิไธยพระเจ้าจอห์น
พระอิสริยยศพระมหากษัตริย์อังกฤษ
เจ้าแห่งไอร์แลนด์
ราชวงศ์ราชวงศ์แพลนแทเจเนต
ครองราชย์6 เมษายน ค.ศ. 1199 ถึง
19 ตุลาคม ค.ศ. 1216
รัชกาล17 ปี
รัชกาลก่อนพระเจ้าริชาร์ดที่ 1
รัชกาลถัดไปพระเจ้าเฮนรีที่ 3
ข้อมูลส่วนพระองค์
พระราชสมภพ24 ธันวาคม ค.ศ. 1166
เมืองออกซฟอร์ด
สวรรคต19 ตุลาคม ค.ศ. 1216
นอตทิงแฮมเชอร์
พระราชบิดาพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ
พระราชมารดาพระนางเอลินอร์แห่งอากีแตน
พระมเหสีอิซาเบล เคาน์เตสแห่งกลอสเตอร์
พระนางอิซาเบลลาแห่งอ็องกูแลม
พระราชบุตร5 พระองค์

พระเจ้าจอห์น[1] หรือที่รู้จักในพระนาม “จอห์นผู้เสียแผ่นดิน” (อังกฤษ: John หรือ John Lackland ค.ศ. 1166-1216) เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษ ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1199-1216 พระราชโอรสพระองค์เล็กในพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ และพระนางเอลินอร์แห่งอากีแตน ประสูติที่ออกซฟอร์ด ออกซฟอร์ดเชอร์ ประเทศอังกฤษ นับเป็นพระมหากษัตริย์ที่มีผู้นิยมชมชอบน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของประเทศอังกฤษ ทรงเคยพยายามที่จะยึดราชบัลลังก์ระหว่างที่พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 ถูกจองจำอยู่ในประเทศเยอรมนี (พ.ศ. 1736-37) แต่ได้รับอภัยโทษและรับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์โดยพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 เอง เพื่อตัดสิทธิ์เจ้าชายอาเธอร์พระโอรสของจอฟฟรีย์พระเชษฐาของพระเจ้าจอห์น

การเรียกร้องสิทธิ์ในการครองราชย์ของอาเธอร์ได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศสและหลังจากเจ้าชายอาเธอร์ถูกปลงพระชนม์โดยคำสั่งของพระเจ้าจอห์นเมื่อ พ.ศ. 1746 พระเจ้าฟิลิปได้ยกทัพที่เหนือกว่าเข้ามาบุกยึดอังกฤษระหว่าง พ.ศ. 1747-48 ได้เกือบหมด ยกเว้นบางส่วนของอากีแตน (Aquitaine) ในปี พ.ศ. 1749 พระเจ้าจอห์นไม่ทรงยอมรับ “สตีเฟน แลงตัน” เป็นอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ดังนั้น ในปี พ.ศ. 1751 ราชอาณาจักรของพระองค์จึงถูกประกาศเป็นอาณาจักรต้องห้ามโดยพระสันตปาปา และถูกคว่ำบาตร (พ.ศ. 1752) ซึ่งในที่สุดพระองค์ทรงยอมแพ้ปฏิบัติตามในปี พ.ศ. 1756

รัฐบาลที่กดขี่ของพระองค์ประกอบกับความล้มเหลวในการยึดนอร์ม็องดีกลับคืน มีผลให้เกิดการถูกต่อต้านจากกลุ่มขุนนางซึ่งนำไปสู่การเรียกร้องการปฏิรูปรัฐธรรมนูญ กลุ่มขุนนางได้เข้าเฝ้าพระองค์ที่รันนีมีด (Runnymede) และบังคับให้ทรงลงพระปรมาภิไธยทรงประทับพระราชลัญจกร บน มหากฎบัตร (แมกนาคาร์ตา) เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 1758 ซึ่งเป็นรากฐานแห่งรัฐธรรมนูญของประเทศอังกฤษในเวลาต่อมา การปฏิเสธไม่ยอมรับเป็นส่วนสำคัญในการชักนำให้เกิดสงครามขุนนางครั้งแรกระหว่างปี พ.ศ. 1794-96

  • อ้างอิง

อ้างอิง

  1. ราชบัณฑิตยสถาน, สารานุกรมประเทศในทวีปยุโรป ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, ราชบัณฑิตยสถาน, 2550, หน้า 475


ภาษาอื่น ๆ
Afrikaans: Jan van Engeland
беларуская: Іаан Беззямельны
български: Джон I
čeština: Jan Bezzemek
Esperanto: Johano (Anglio)
eesti: John Maata
euskara: Joan Lurgabea
føroyskt: Jóhan landleysi
français: Jean sans Terre
Gaeilge: Eoin Shasana
hrvatski: Ivan bez Zemlje
Bahasa Indonesia: John dari Inggris
lietuvių: Jonas Bežemis
latviešu: Džons Bezzemis
македонски: Јован Безземниот
Bahasa Melayu: John dari England
Nederlands: Jan zonder Land
română: Ioan al Angliei
संस्कृतम्: जाह्न (इंगलैंड)
srpskohrvatski / српскохрватски: John od Engleske
Simple English: John of England
slovenčina: Ján I. (Anglicko)
slovenščina: Ivan Brez dežele
српски / srpski: Јован без Земље
Tiếng Việt: John (vua nước Anh)
Bân-lâm-gú: John (Eng-lân)