Volkswagen Transporter | İkinci nesil (t2, 1967-1979)

İkinci nesil (T2, 1967-1979)

Volkswagen Tip 2 (T2)
1973-1980 Volkswagen Kombi (T2) van 01.jpg
Üretici Volkswagen
Üretim Wolfsburg, Almanya
Hannover, Almanya
São Bernardo do Campo, Brezilya
Melbourne, Avustralya
Üretim yıl(lar)ı Ağustos 1967-Temmuz 1979 (Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri)
1971-1994 (Meksika)
1976-Aralık 2013 (Brezilya)
1981-1986 (Arjantin)
Montaj Hannover, Almanya
Emden, Almanya
General Pacheco, Arjantin
São Bernardo do Campo, Brezilya
Puebla, Meksika
Melbourne, Avustralya
Sınıf Hafif ticari araç ( M)
Gövde tipi 4 kapılı panelvan
4 kapılı minibüs
2 kapılı kamyonet (tek kabin)
4 kapılı kamyonet (çift kabin)
Platform Volkswagen AG T platformu
Motor 1,6 L B4 (benzinli)
1,7 L B4 (benzinli)
1,8 L B4 (benzinli)
1,8 L I4 (benzinli)
2,0 L B4 (benzinli)
Şanzıman 4 vitesli manuel
3 vitesli otomatik
Dingil mesafesi 2.400 mm (94,5 in)
Uzunluk 4.505 mm (144,4 in)
Genişlik 1.720 mm (67,7 in)
Yükseklik 1.940 mm (76,4 in)

1967'de, Tip 2'nin ikinci neslinin üretimine başlandı. [10] Ön camdaki ikiye bölünmüşlük kaldırılarak ön cam tek parça hâline getirilmiş, araç birinci nesle kıyasla daha büyük ve daha ağır olmuştu. [11] 1,6 L (1.584 cc) kapasiteli ve 35 kW (48 PS; 47 bhp) DIN gücündeki motorun ebadı da ilk nesle göre büyümüştü. [12] Esnek yarım akslı arka süspansiyon ile transfer kutusu kaldırıldı, bunlar yerine mafsal istavrozu ile donatılan yarım akslar eklenerek sürüş yüksekliği arttırıldı. [13] 1971'e kadar üretilen bu sürümler T2a olarak adlandırılmaktaydı. [13] Bu tarihten sonra T2a adı verilen sürümlerin üretimine geçildi. [13] İlk sürümlerde yuvarlatılmış tampon ön kapılara kadar uzatılmış ve kapı açıldığında sürücü ile yolcuların binmesini kolaylaştırma amacı güden bir basamak görevi görmekteydi. [13] 1971'den sonra üretilen sürümlerde 1,6 L (1.584 cc) hacimli, her silindir başında ikişer emme deliği bulunan ve 37 kW (50 PS; 50 bhp) DIN gücünde motor yer almaktaydı. [12] [13] Ön tekerleklere disk fren, yenilenen tekerleklere ise fren havalandırma delikleri eklenmiş ve jant kapakları daha düz hâle getirilmişti. [13] Önceki sürümde ön farlar altında yer alan sinyal lambaları yükseğe, havalandırma ızgarasına monte edildi. [13] 1972'den sonraki sürümlerde motor bölümünün ebadı arttırıldı, arka kısmın tasarımı değiştirilerek çıkartılabilir motor koruyucu kapağı kaldırıldı ve arka lambaların ebatları büyütüldü. [13] Hava giriş kısmı da genişletilerek daha büyük motorun ihtiyaç duyduğu daha çok havanın alınması sağlandı. [13]

1972'den itibaren Tip 4 için üretilen motorlar Tip 2'de de kullanılmaya ve farklı bir seçenek olarak satışa sunulmaya başladı. [13] Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'da satılan sürümler için ise bu motor standarttı. 1973'te üretilen ve Tip 4 motoru taşıyan sürümlerde ilk kez otomatik şanzımana yer verildi. [13] Her iki motor da 1,7 L hacimli olup; manuel şanzıman için 49 kW (67 PS; 66 bhp) DIN, otomatik şanzıman için ise 46 kW (63 PS; 62 bhp) DIN gücündeydi. [13] Tip 4 motoru taşıyan sürümde kullanılan motor 1974 yılında 1,8 L ve 50 kW (68 PS; 67 bhp) DIN'e, 1976 yılında ise 2,0 L ile 52 kW (71 PS; 70 bhp) DIN'e yükseltildi. [13] 1978'de üretime başlanan 2,0 L kapasiteli modellerde hidrolik sübap iticisi kullanılmaya başlanarak, eski sürümlerde olduğu gibi periyodik olarak sübap boşluğunun temizlenmesi gerekliliğinin önüne geçildi. [13] 1975 ve sonrasında Amerika Birleşik Devletleri'nde üretilen modellerde standart olarak Bosch L-Jetronic elektronik yakıt enjeksiyonu sistemi kullanılmaya başlanırken; 1978'de ilk kez elektronik ateşleme sistemi Tip 2'lerde kullanıldı. [13]

En otros idiomas