இருத்தலியல்

The philosophers Søren Kierkegaard and Friedrich Nietzsche foreshadowed existentialism.The philosophers Søren Kierkegaard and Friedrich Nietzsche foreshadowed existentialism.
The philosophers Søren Kierkegaard and Friedrich Nietzsche foreshadowed existentialism.

இருத்தலியல் (existentialism) என்பது 19 மற்றும் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தத்துவவாதிகளின் பல எண்ணிக்கையுடைய படைப்புக்களுக்கு பொருத்தப்படுவதாகும். அவர்கள் ஆழமான கொள்கைச் சார்புகளைக் கொண்டிருந்தும்,[1][2] பொதுவாக தத்துவத்தின் கவனக் குவிப்பானது தனி நபர்களின் வாழ்வியல் நிலைகள் குறித்தும் மேலும் அவர்களது உணர்ச்சிகள், செயல்கள், பொறுப்புகள் மற்றும் எண்ணங்கள் ஆகியவற்றுடனும் தொடர்புடையவை எனக் கருதினர்.[3][4] 19 ஆம் நூற்றாண்டின் தத்துவவாதி சோரேன் கீர்கேகார்ட், இறந்தப் பிறகு இருத்தலியலின் தந்தையென கருதப்படுபவர்,[5][6] தனி நபரே அவரது சொந்த வாழ்க்கைக்கு மற்றும் அவ்வாழ்க்கையை உணர்வுபூர்வமாகவும் உண்மையாகவும் வாழவும்,[7][8] பல இருத்தல் தடைகள் மற்றும் திசைதிருப்பல்கள் துன்பம், ஏக்கம், அபத்தம், தனிமைப்படல் மற்றும் அலுப்பு உள்ளிட்டவை இருப்பினும் பொருளளிக்க பொறுப்பானவர் என்பதை நிலைநிறுத்தினார்.[9]

பின் வந்த இருத்தலியல் தத்துவவாதிகள் தனிநபர் மீதான முக்கியவத்துவத்தை நிலை நிறுத்தினர், ஆனால் பல்வேறு வகைகளில் வேறுபட்டனர், எப்படி ஒருவர் சாதிக்கிறார் மற்றும் முழுமையான வாழ்க்கையில் எது அடங்கியுள்ளது, அதில் அந்த இருத்தலின் ஆற்றல் மிக்க விளைவுகள் [10][11] அல்லது கடவுளின் இருத்தல் இல்லாமை உள்ளிட்டவை இருந்தன.[12][13] பல இருத்தலியல்வாதிகள் மரபு சார்ந்த அமைப்பு ரீதியான அல்லது கல்விப் புலம் சார்ந்த தத்துவம், பாணியிலும் பொருளடக்கத்திலும், மனிதரின் கருப்பொருளான அனுபவத்திலிருந்து வெகு தூரம் விலகியும் மிக தெளிவற்றதாகவும் கூடக் கருதினர்.[14][15] இருத்தலியல் உலகப் போருக்குப் பிறகு மனிதரின் தனிநபர் தனித்துவத்தையும் சுதந்திரத்தையும் மீண்டும் உறுதியளிக்க ஒரு வழி முறையான காலப்பங்காக ஆனது.[16]

வரலாறு

இருத்தலியல் பெரும்பாலும் 19 ஆம் நூற்றாண்டு தத்துவவாதிகளான சோரேன் கீர்கேகார்ட் மற்றும் பிரெடெரிக் நீட்ஷே ஆகியோரால் மிகக் குறிப்பாக முன் நூற்றாண்டுகளில் அதற்கு முன்னோடிகளை கொண்டிருந்தாலும் ஊகிக்கப்பட்டது. 20 ஆம் நூற்றாண்டில், ஜெர்மன் தத்துவவாதி மார்டின் ஹைடேகர் (ஹூஸ்ஸேரலின் பெனொமெனோலாஜியிலிருந்து துவங்கியது) இதர இருத்தலியல் தத்துவவாதிகளான இழான் பவுல் சார்த்ர, சைமன் டி பாவெர் மற்றும் (அபத்தவாதி) ஆல்பெர்ட் காம்யூ போன்றோரை செல்வாக்கிற்கு உட்படுத்தினார். ஃபியோடோர் தாஸ்தோவெஸ்கி மற்றும் பிரான்ஸ் காஃப்காவும் கூட அவர்களது இலக்கிய படைப்புக்களில் இருத்தலியல் கருத்தாக்கங்களை விவரித்தனர். இருந்தாலும், சில பொது போக்குகள் "இருத்தலியல்" சிந்தனாவாதிகளின் மத்தியில் இருந்தது, அவர்களிடையே பெரும் வேறுபாடுகள் மற்றும் உடன்பாடின்மைகள் இருந்தன (மிக குறிப்பாக நாத்திகவாத இருத்தலியலாளரான சார்த் போன்றவர்களுக்கும் இறைநம்பிக்கையாளர்கள் டில்லிச் போன்றவர்களுக்குமிடையிலான பிளவு); அவர்கள் அனைவரும் அவர்களது சொந்த படைப்பிற்கான செல்லத்தக்கதாக பொருத்தப்படும் வரையறையை ஏற்பதில்லை.[17]

தோற்றங்கள்

இருத்தலியல் எனும் வரையறை பிரெஞ்சு தத்துவவாதியான காப்பிரியல் மார்செல்லால் 1940 ஆம் ஆண்டுகளின் மத்தியில் கோர்க்கப்பட்டதாகக் காணப்படுகிறது[18][19][20] மேலும் ஜீன் பால் சார்த்தால், அக்டோபர் 29, 1945 இல் பாரீசிலுள்ள கிளப் மெயிண்டெனண்ட் விரிவுரையில் தனது சொந்த இருத்தலியல் நிலைப்பாட்டை விவாதித்தவரால் மேற்கொள்ளப்பட்டது. விரிவுரையானது லா'எக்சிஸ்டென்ஷியலிஸ்மே எஸ்ட் அன் ஹ்யூமனிஸ்மே என பதிப்பிக்கப்பட்டது, ஒரு சிறு புத்தகமாக இருத்தலியல் சிந்தனையை அதிகம் பிரபலப்படுத்தச் செய்தது.[21]

இந்த விவரச் சீட்டு கடந்தகாலத்திற்குரிய இதர தத்துவவாதிகளில் எவர்க்கு இருத்தலியல், மேலும் குறிப்பாக மனித இருத்தலியல் முக்கிய தத்துவ தலைப்புக்களாக இருந்தனவோ அவர்கட்கு பொருத்தப்படுகிறது. மார்ட்டின் ஹைடேகர் 1920 ஆம் ஆண்டு களிலிருந்து தனது படைப்புகளில் மனித இருந்தலியலை (டாசியன் ) கவனக் குவிப்பாகக் கொண்டார், மேலும் கார்ல் ஜாஸ்பெர்ஸ் அவரது தத்துவத்தை "எக்சிஸ்டென்பிலாசெபி " என 1930 ஆம் ஆண்டுகளில் என அழைத்தார்.[19][22] ஹைடேகர் மற்றும் ஜாஸ்பெர் ஆகியோர் இருவரும் டானிஷ் தத்துவவாதி சோரேன் கீகெர்கார்ட்டின் செல்வாக்கிற்கு ஆட்பட்டிருந்தனர். கீகெர்கார்ட்டிற்கு மனித இருத்தலியலின் சிக்கல் ஒரு முக்கியக் கருவாக இருந்துள்ளது.[6][23][24] அவர் முதல் இருத்தலியலாளராக கருதப்பட்டு வந்திருந்தார்,[20] மேலும் "இருத்தலியலின் தந்தை" எனவும் அழைக்கப்பட்டு வநதார்.[6] உண்மையில் அவர்தான் தனது தத்துவங்களில் ஒரு முக்கிய கவனக் குவிப்பாகத் தெளிவான இருத்தலியல் கேள்விகளைக் கேட்டவராவார்.[25] கடந்த காலங்களில், இதர எழுத்தாளர்கள் மறைமுகமாக இருத்தலியல் கருக்களை தத்துவத்தின் மற்றும் இலக்கிய வரலாறு முழுதும் விவாதித்துள்ளனர். பத்தாண்டுகளில் இருத்தலியல் கருக்களின் வெளிப்பாட்டினால், சமூகமானது அதிகாரபூர்வமாக இருத்தலியலுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது, வரையறையானது உடனடியாக மிகவும் பெரும்பாலும் பிரபலமானதாக ஆனது.

எடுத்துக்காட்டுகளாவன:

  • புத்தரின்போதனைகள்,[26]
  • செயிண்ட் அகஸ்டின் தனது கன்பெஷன்ஸ்சில் ,[27]
  • முல்லா சாட்ராவின் மனித அனுபவத்தில் கண்டறியாத இறையியல்,[28]
  • வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியரின் ஹாம்லெட் .[29]

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு

தி சோரேன் கீர்க்கேகார்ட் சிலை கோபன்ஹேகன்னில்.

1836 ஆம் ஆண்டிற்கு முந்தையதில் தனது நண்பர் பீட்டர் வில்ஹெம் லுண்ட்டிற்கு எழுதிய கடிதத்தில், டானிஷ் தத்துவவாதி சோரேன் கீகெர்கார்ட் தனது இருத்தலியல் ரீதியிலான உணர்ச்சிகரமான வரிகளில் ஒன்றை எழுதினார். அதில், அவர் தனக்குப் பொருந்திய ஒரு உண்மையை விவரிக்கிறார்;

What I really lack is to be clear in my mind what I am to do, not what I am to know, except in so far as a certain knowledge must precede every action. The thing is to understand myself, to see what God really wishes me to do: the thing is to find a truth which is true for me, to find the idea for which I can live and die. ... I certainly do not deny that I still recognize an imperative of knowledge and that through it one can work upon men, but it must be taken up into my life, and that is what I now recognize as the most important thing.

—Søren Kierkegaard, Letter to Peter Wilhelm Lund dated August 31, 1835, emphasis added[30]

கீர்கேகார்ட்டின் துவக்கக் கால சிந்தனைகள் அவரது செழிப்பான தத்துவ மற்றும் இறையியல் படைப்புக்களில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும், அவற்றில் பல பின்னர் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் இருத்தலியலின் நவீன அடித்தளத்தை அமைக்கும்.[25][31]

கீர்கேகார்ட்டும் நீட்ஷெவும்

சோரேன் கீர்கேகார்ட் மற்றும் பிரெடெரிக் நீட்ஷே ஆகியோர் இருத்தலியல் இயக்கத்தின் அடிப்படையாகக் கருதப்பட்ட முதலிரண்டு தத்துவவாதிகளாவர், இருவரும் "இருத்தலியல்" எனும் வரையறையை பயன்படுத்தியதில்லை மேலும் அவர்கள் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் இருத்தலியலை ஆதரித்திருப்பார்களா என்பது தெளிவற்றுள்ளது. அவர்கள் கணிதம் மற்றும் அறிவியலின் பாரபட்சமற்ற உண்மைகளைக் காட்டிலும் உள்ளுணர்வு சார்ந்த மனித அனுபவத்தில் கவனம் குவித்தனர், அதை அவர்கள் மிக விலகியிருப்பதாக அல்லது மனித அனுபவத்தை உற்று நோக்கி உண்மையை அறிய வேண்டியிருப்பதாக நம்பினர். பாஸ்கலைப் போல், அவர்கள் மக்களின் வாழ்க்கையின் தெளிவான பொருளற்றதன்மை வெளிப்படுத்தப்பெறாத போராட்டமும் அலுப்பிலிருந்து தப்பிக்க திசை திருப்பலை பயன்படுத்துவதையும் ஆர்வம் கொண்டிருந்தனர். பாஸ்கலைப் போலின்றி, கீர்க்கேகார்ட் மற்றும் நீட்ஷேவும் சுதந்திரமான தேர்வுகளின் பங்கினை கவனங் கொண்டனர், குறிப்பாக அடிப்படை மதிப்பீடுகள் மற்றும் நம்பகத்தன்மை பற்றி, மற்றும் எப்படி அத்தகைய தேர்வுகள் தேர்வு செய்பவரின் இயல்பு மற்றும் அடையாளத்தை மாற்றுகிறது என்பதில்.[32][33] கீர்கேகார்ட்டின் நைட் ஆஃப் பெஃயித் மற்றும் நீட்ஷேவின் உபெர்மென்ஷ் ஆகியோர் தங்களது இருத்தலின் இயல்பை விவரிக்கும் முன் மாதிரிகள் ஆவர். இத்தகைய மிக உயர்வாய் மதிக்கப்படும் தனிநபர்கள் அவர்களின் சொந்த மதிப்பீடுகளையும் அவை மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படும் அதே வரையறைகளையும் உருவாக்குகின்றனர். கீர்கேகார்ட் மற்றும் நீட்ஷே இதர அறிவுத்திறன் வாய்ந்த இயக்கங்களுக்கு முன்னோடிகளும் ஆவர். அதில் பின் நவீனத்துவம், நிகிலிசம் மற்றும் பல்வேறு உளவியல் பிரிவுகள் அடங்கியுள்ளன.

தாஸ்தோயேவ்ஸ்கி மற்றும் காஃப்கா

இருத்தலியலுக்கான முக்கியமான இரு முதல் இலக்கிய படைப்பாளிகள் செக் நாட்டின் பிரான்ஸ் காஃப்கா மற்றும் ரஷ்யாவின் பியோதோர் தாஸ்தோயேவ்ஸ்கி ஆகியோராவர்.[34] தாஸ்தோயேவ்ஸ்கியின் நோட்ஸ் ஃபிரம் அண்டெர்கிரவுண்ட் ஒரு மனிதன் சமூகத்தினுள் பொருந்த இயலாமல் மேலும் அவன் தனக்குத்தானே உருவாக்கிக் கொள்ளும் அடையாளங்களில் மகிழ்ச்சியடையவில்லை. இதர தாஸ்தோயேவ்ஸ்கியின் புதினங்கள் இருத்தலியல் தத்துவத்தில் தொடர்புடைய எழுப்பப்படும் விஷயங்களை கதையின் போக்கில் இம்மைக்குரிய இருத்தலியலிருந்து விலகியதாக கொடுத்தனர்; எடுத்துக்காட்டாக, கிரைம் அண்ட் பனிஷ்மெண்ட் டில் கதாநாயகன் ராஸ்கோல்நிகோவ் ஒரு இருத்தலியல் சிக்கலை அனுபவிக்கிறான் பிறகு ஒரு கிறிஸ்தவ பழமைவாத உலகப் பார்வையை நோக்கி நகர்கிறான் தாஸ்தோயேவ்ஸ்கி தன்னளவில் பரிந்துரைத்துக் கொண்டதற்கு ஒப்பானதாகும்.

காஃப்கா இயல்பிற்கு மீறிய மற்றும் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பாத்திரங்களை, அவர்கள் நம்பிக்கையற்றும் அபத்தங்களினாலும் போராடுவார்கள், குறிப்பாக அவரது பிரபல புதினங்களான தி மெட்டமோர்போஸிஸ் அல்லது அவரது தலையாய புதினமான தி டிரயல் ஆகியவற்றில் உருவாக்கினார். அவரது தத்துவார்த்த கட்டுரையான தி மித் ஆஃப் சிசிபுஸ் சில், பிரெஞ்சு இருத்தலியல்/அபத்தவாதி ஆல்பிரெட் காம்யூஸ் காஃப்காவின் மொத்தப் படைப்புகளை "கொள்கையளவில் அபத்தம்"[35] என்கிறார், ஆனால் மத நம்பிக்கையுள்ள கீர்கேகார்ட் மற்றும் ஷெஸ்டோவ் போன்றோரால் வெளிப்படுத்தப்படும் அதே "வியக்கத்தக்க நம்பிக்கையின் கூக்குரல்"- காம்யூவால் மறுதலிக்கப்படுவதை அவர் காண்கிறார்.[36]


20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்காலம்

20 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பத்தாண்டுகளில் பல தத்துவவாதிகள் மற்றும் எழுத்தாளர்கள், இருத்தலியல் கருத்துக்களை வெளியிட்டனர், அவை பெயரளவில் மட்டுமே வேறுபட்டிருந்தன. ஸ்பானிய தத்துவவாதியான மிகுல் டி உனாமுனோ இய் ஜூகோ , தனது 1913 ஆம் ஆண்டு புத்தகமான தி டிராஜிக் சென்ஸ் ஆஃப் லைஃப் இன் மென் அண்ட் நேஷன்ஸ் , வாழ்க்கையை "சதை மற்றும் எலும்பு" எனக் பகுத்தறிவுவாத கோட்பாடுகளுக்கு எதிரானதாகக் குறித்தார். உனாமுனோ அமைப்பாக்கம் செய்யப்பட்ட தத்துவத்தை தனிநபரின் நம்பிக்கை மீதான கேள்விகளுக்கு சாதகமாக நிராகரிக்கிறார். அவர் துன்பத்தின் ஒரு உணர்வை மீட்டுக் கொண்டார், கேள்வியின் அபத்த இயல்பானதையும் கூட, செர்வெண்டெஸ்சின் கற்பனைப் பாத்திரமான டான் குயிஸோட் மீதான தனது நீடித்த ஆர்வத்தினைக் குறித்துக் காட்டியது. ஒரு புதின எழுத்தாளர், கவி மற்றும் நாடக ஆசிரியர் அதேப் போல தத்துவ பேராசிரியராக சாலாமன்கா பல்கலையில், உனாமுனோவின் சிறுகதை ஒன்று ஒரு சாமியாரின் நம்பிக்கைச் சிக்கலை, "செயிண்ட் மானுவல் தி குட், மார்ஷியர்" பற்றியது இருத்தலியல் கற்பனை தொகை நூலில் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளன. மற்றொரு ஸ்பானிய சிந்தனையாளர், ஆர்டேகா உய் காஸெட் , 1914 ஆம் ஆண்டில் எழுதியதில் மனித இருத்தல் எப்போதும் தனி நபர் அவரது வாழ்க்கையின் காட்சிப் பொருளாகும் சூழ்நிலைகளுடன் இணைந்தவர் என விவரிக்கப்படுகிறார்: "யோ சோய் உய் மி சிர்கன்ஸ்டான்சியா " ("நான் நானாகவும் மற்றும் எனது சூழ்நிலைகளும்"). சார்த் அதேப் போல மனித இருத்தல் என்பது ஒரு கோட்பாட்டளவிலான கருப்பொருள் அல்ல, ஆனால் எப்போதும் சூழல் சார்ந்தது ("என் சிசுவாஷியோன் ").

இருப்பினும், மார்டின் பூபேர் ஜெர்மனியில் தனது முக்கிய தத்துவ படைப்புகளை எழுதினார், மற்றும் பெர்லின் மற்றும் பிராங்ஃபர்ட் பல்கலையில் படித்தும் கற்பித்தும் வந்தார், அவர் ஜெர்மன் தத்துவத்தின் முதன்மை போக்கிலிருந்து விலகி நிற்கிறார். வியன்னாவில் 1878 ஆம் ஆண்டில் யூத குடும்பம் ஒன்றில் பிறந்தவர், பல்வேறு நேரங்களில் சியோனிஸம் மற்றும் ஹஸிடிசம் ஆகியவற்றுடன் ஈடுபட்டிருந்த யூத பண்பாட்டு அறிஞரும் ஆவார். 1938 ஆம் ஆண்டில், அவர் நிரந்தரமாக ஜெருசலேமிற்கு குடி பெயர்ந்தார். அவரது நன்கு-அறியப்பட்ட தத்துவ புத்தகம் ஐ அண்ட் தோ 1922 ஆம் ஆண்டில் பதிப்பிக்கப்பட்ட சிறு புத்தகமாகும். பூபேருக்கு, மனித இருத்தலியலின் அடிப்படை உண்மை, மிகத் தயாராக அறிவியல்பூர்வ பகுத்தறிவுவாதத்தினாலும் கோட்பாட்டளவிலான தத்துவ சிந்தனையாலும் கவனிக்கப்படாமல் போவதும், என்பது "மனிதனுடன் மனிதன்", ஒரு உரையாடலை "இடையினாலான இயற்கை சுற்றுச் சார்பு நிலை" என்றழைக்கப்படுவதில் நடைபெறுகிறது (டாஸ் சுவிஸ்சென்மென்ஷ்ச்லிசே ").[37]

இரு உக்ரேனியன்/ரஷ்யன் சிந்தனையாளர்கள், லெவ் ஷெஷ்டவ் மற்றும் நிகோலாய் பெர்ட்யாவ் இருத்தலியல் சிந்தனையாளர்களாக நன்கறியப்பட்டவர்களாக அவர்களது புரட்சிக்கு பிந்தைய பாரீஸ் நாடு கடத்தப்பட்ட வாழ்கையின் போது ஆயினர். ஷெஷ்டோவ், கீவ்வில் உக்ரைனிய-யூதக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர், தத்துவத்திலிருந்த பகுத்தறிவு மற்றும் அமைப்பியலாக்கல் மீதான தாக்குதலை 1905 ஆம் ஆண்டிற்கு முன்னரே தனது மூதுரை நூலான ஆல் திங்க்ஸ் ஆர் பாஸிபிளி ல் துவங்கினார்.

பெர்ட்யாவும் கூட கீவ்விலிருந்து வந்தவர் ஆனால் கிழக்கு வைதீகமான திருக்கோயிலைச் சார்ந்த பின்னணியைக் கொண்டவர், உலக மெய்ப்பொருளுக்கும் தினசரி உலக நோக்கங்களுக்கும் இடையில் ஒரு பகுத்தறிவு வேறுபாட்டை வரைந்தார். மனித விடுதலை, பெர்ட்யேவ்விற்கு, மெய்ப்பொருளின் செயற்களத்தில் வேரூன்றியுள்ளது, ஒரு செயற்களம் காரண காரிய வகையில் செயற்படுதலின் அறிவியல் பூர்வமான கற்பிதங்களிலிருந்து தனித்துவமானதாகும். தனிநபர் பாரபட்சமற்ற உலகில் வாழுகின்ற எல்லைவரை, அவர் உண்மையான கடவுள் பற்றிய சுதந்திரத்திலிருந்து மன வேறுபாடு கொண்டிருக்கிறார். "மனிதன்" இயற்கையான வகையினாக விளக்கப்படவில்லை, ஆனால் கடவுளின், சுதந்திரமான, படைப்பாக்க செயல்களை தோற்றுவிப்பவரால், கற்பனையில் உருவாக்கப்பட்டவனாக உள்ளான்.[38] அவரொரு பெரிய இத்தகைய கருப்பொருள்களில் ஒரு படைப்பை, தி டெஸ்டினி ஆஃப் மேன் னை, 1931 ஆம் ஆண்டில் பதிப்பித்தார்.

காப்ரியல் மார்செல் , "இருத்தலியல்" எனும் வரையறையை கோர்க்கும் நீண்ட காலம் முன்னரே, முக்கிய இருத்தலியல் கருக்களை ஒரு பிரெஞ்சு நேயர்களுக்கு தனது துவக்கக் கால கட்டுரையான "எக்ஸ்சிஸ்டென்ஸ் அண்ட் ஆப்ஜெக்ட்டிவிட்டி" (1925) மற்றும் அவரது மெடபிசிகல் ஜர்னல் (1927) இல் அறிமுகப்படுத்தினார்.[39] ஒரு நாடக ஆசிரியர் அதே போல தத்துவவாதியான, மார்செல் தனது தத்துவ துவக்க முனையாக மனோதத்துவ அந்நியமாதலைக் கண்டார்; மனித தனிநபர் ஒரு நிலையற்ற வாழ்வில் இணக்கத்தைத் தேடுகிறார். இணக்கம், மார்செலுக்கு, "இரண்டாம் பிரதிபலிப்பு" மூலம் அடையப்படுகிறது, ஒரு "பேச்சு தொடர்புடையது" உலகிற்கான "வாதஞ்சார்ந்த" அணுகுமுறையை விடவுமானது, "ஆச்சர்யம் மற்றும் திகைப்பி"னால் சுட்டப்படுவது மேலும் இதர மக்களின் மற்றும் கடவுளின் "தோற்றம்" ஆகியவற்றிற்கு வெளிப்படையானது அவற்றைப் பற்றிய வெறும் "தகவல்" மட்டுமேயல்லாததாகும். மார்செலுக்கு, அத்தகைய தோற்றம் அங்கு வெறுமையாக இருப்பதைக் காட்டிலும் (ஒன்று மற்றொன்றின் தோற்றத்தில் இருப்பது) குறிப்பது; அது "பகட்டானதின்" கிடைப்பதை குறித்தது, மேலும் ஒருவர் தன்னை பிறரின் செயல் முடித்தலில் இட விருப்பப்படுவதாகும்.[40]

மார்செல் "இரண்டாம் பிரதிபலிப்பு" கோட்பாடுகளோடு முரண்படுத்தினார், அறிவியல்-நுண்ணிய "முதல் பிரதிபலிப்பு" கார்டிசீயன் தன்முனைப்பு கோட்பாட்டின் நடவடிக்கைகளோடு அதில் அவர் இணைந்திருந்தார். மார்செலுக்கு, தத்துவம் ஒரு உறுதியான நடவடிக்கை உணரும், எண்ணும் மனித அவதாரத்தால் -உருவங்கொடுத்திருப்பது- ஒரு கருப்பொருளான உலகில் கைக்கொள்ளப்படுவதாகும்.[39][41] இருந்தாலும் ஜீன்-பால் சார்த் "இருத்தலியல்" அவரது சொந்த தத்துவத்திற்கு 1940 களில் மேற்கொண்டிருந்தாலும், மார்செல்லின் சிந்தனை சார்த்திற்கு "ஏறக்குறைய முற்றிலும் எதிர்மாறானது" என விவரிக்கப்படுகிறது.[39] சார்த் போலன்றி, மார்செல் ஒரு கிறிஸ்தவர் மேலும் கத்தோலிக்கராக 1929 இல் மாறினார்.

ஜெர்மனியில், உளவியலாளர் மற்றும் தத்துவவாதி கார்ல் ஜேஸ்பர்ஸ் - பின்னர் இருத்தலியலை பொது மக்களால்,[42] உருவாக்கப்பட்ட "பிசாசு" என விவரித்தவர், - அவரது சொந்த சிந்தனையை, கடுமையாக கீர்கேகார்ட் மற்றும் நீட்ஷேவால் செல்வாக்கிற்குட்படுத்தப்பட்டதை- எக்சிஸ்டென்ஸ்பிலோசஃபி என அழைத்தார். ஜேஸ்பர்ஸ்சிற்கு , "எக்ஸ்சிஸ்டென்ஸ்-பிலாசஃபி என்பது மனிதன் அவனாக மாறுவதற்கான வழிமுறையின்படியான சிந்தனை வழியாகும்... இந்த சிந்தனை வழி உண்மையை அறிந்த பருப்பொருளில்லை, ஆனால் சிந்தனையாளரின் உண்மையான இருப்பை விளங்கச் செய்கிறது."[43]

ஜாஸ்பெர்ஸ், ஹீடெல்பெர்க் பல்கலையில் ஒரு பேராசிரியர், மார்டின் ஹைடேக்க ரோடு நெருங்கிப் பழகியவர், ஹூஸ்ஸெரல்லின் இருக்கையை ஃப்ரீபர்க்கில் 1928 ஆம் ஆண்டில் ஏற்பதற்கு முன்னர் மார்பர்க்கில் ஒரு பேராசிரியராக இருந்தார். அவர்கள் பல தத்துவ விவாதங்களை நடத்தினர், ஆனால் பின்னர் ஹைடேக்கரின் தேசிய சமத்துவத்திற்கான ஆதரவினால் மன வேறுபாடு கொண்டவராயினர். அவர்கள் கீர்கேகார்ட்டிற்கு[44] ஆழ்ந்த மதிப்பினை பங்கிட்டிருந்தனர், மேலும் 1930 ஆம் ஆண்டுகளில் ஹைடேக்கர் நீட்ஷேவின் மீது விரிவான விரிவுரைகளை ஆற்றினார். எனினும், ஹைடேக்கர் ஒரு இருத்தலியல்வாதியாக கருதப்படுவதின் நீட்சி விவாதத்திற்குட்பட்டது. பியிங் அண்ட் டைம்மில் அவர் மனித இருத்தலில் (டாசின்) தத்துவ விளக்கங்கள் வேரூன்றுவதைப் பற்றிய வழிமுறையை அதை இருத்தலியல் வகைகளின் வரையறைகளில் ஆராய (எக்சிஸ்டென்ஷியேல்) அளித்தார் ; மேலும் இது பல விமர்சகர்கள் அவரை ஒரு முக்கிய இருத்தலியல் இயக்கத்தில் நபராக நடத்த வழிவகுத்தது .

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு

இரண்டாம் உலகப் போரினைத்தொடர்ந்து, இருத்தலியல் ஒரு நன்கறியப்பட்ட மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க தத்துவார்த்த மற்றும் பண்பாட்டு இயக்கமாக, முக்கியமாக பொதுப் பிரபலமாக இரு பிரெஞ்சு எழுத்தாளர்கள் ஜீன்-பால் சார்த் மற்றும் ஆல்பிரட் காம்யூஸ் , ஆகியோர் நன்கு விற்பனையாகும் புதினங்கள், நாடகங்கள் மற்றும் பரவலாக படிக்கப்பட்ட இதழ்கள் அதேப் போன்ற கருத்துருவ நூல்களை எழுதியவராவர். இந்த வருடங்கள் ஜெர்மனிக்கு வெளியே ஹைடேக்கரின் புத்தகமான பியிங் அண்ட் டைம் மின் வளர்ந்து வரும் நற்பெயரினைக் கண்டது.

சார்த் இருத்தலியல் கருக்களை தனது 1938 ஆம் ஆண்டு புதினமான நாஸீயெ மற்றும் அவரது 1939 ஆம் ஆண்டு சிறுகதை தொகுப்பான தி வால் லிலும் கையாண்டார், மேலும் ஒரு பெரிய தத்துவ அறிக்கையினை, பியிங் அண்ட் நத்திங்னெஸ் சை 1943 ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்டார், ஆனால் அது பாரீஸை ஜெர்மன் ஆக்கிரமிப்பு படைகளிடமிருந்து விடுவித்ததைத் தொடர்ந்து இரண்டாண்டுகளில் ஏற்பட்டது- காம்யூஸ், சைமன் டி பாவெர், மௌரீஸ் மெர்லியூ போண்டி மற்றும் பிறர் - சர்வதேச ரீதியில் பிரபலமானவர்களாக இருத்தலியல் என அறியப்பட்ட இயக்கத்தின் முன்னணி நபர்களாக இருந்தனர்.[45] மிகவும் குறுகிய காலத்தில், காம்யூவும் சார்த்தும் குறிப்பாக, போருக்கு பிந்திய பிரான்ஸில் முன்னணி பொது அறிஞர்களாக ஆயினர், 1945 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் "ஒரு புகழை அனைத்து நேயர்களுக்கும் சேரும்படி" சாதித்தனர்.[46] காம்யூஸ் மிகப் பிரபலமான இடதுசாரி (முன்னாள் பிரெஞ்சு எதிர்ப்புப் படை) தினசரி கோம்பலி ன் ஆசிரியராவார்; சார்த் தனது இடது சாரி சிந்தனையுள்ள இதழான லெஸ் டெம்ப்ஸ் மாடர்ன்ஸ் , துவக்கினார் மற்றும் இரு வாரங்கள் கழித்து பரவலாக அறியப்பட்ட கிளப் மெயிண்டெனண்டின் நடந்த சிறிய கூட்டத்தில் இருத்தலியல் மற்றும் மனித நேயம் குறித்த விரிவுரையை ஆற்றினார். பாவெர் எழுதினார் "தினசரிகள் எங்களைப் பற்றி விவாதிக்காமல் ஒரு வாரம் கூட கடக்கவில்லை",[47] இருத்தலியல் "போருக்கு பிந்தைய காலத்தின் முதல் ஊடக ஆவல் மிகுந்ததாக ஆனது.[48]

பிரெஞ்சு தத்துவவாதிகள் ஜீன்-பால் சார்த் மற்றும் சைமன் டி பாவே

1947 ஆம் ஆண்டில் இறுதியில், காம்யூஸ்சின் முந்தைய புதினம் மற்றும் நாடகங்கள் மறு அச்சிற்கு உட்பட்டன, தனது புதிய நாடகமான கலிகுல்லா நிகழ்த்தப்பட்டது மேலும் அவரது புதினம் தி பிளேக் பதிப்பிக்கப்பட்டது; சார்த்தின் முதல் இரு புதினங்களான தி ரோட்ஸ் டு ஃப்ரீடம் புதினத் தொகுதி தோன்றியது, அது போலவே பாவெரின் புதினமான தி பிளட் ஆஃப் அதர்ஸ் சும் வெளிவந்தது. காம்யூஸ் மற்றும் சார்த்தின் படைப்புகள் அந்நிய பதிப்புக்களில் ஏற்கனவே வெளிவந்திருந்தன. பாரீஸை தளமாகக் கொண்ட இருத்தலியல்வாதிகள் பிரபலமானவர்களாக ஆயினர்.[45]

சார்த் ஜெர்மனிக்கு 1930 ஆம் ஆண்டு பயணம் செய்து எட்மண்ட் ஹூஸ்ஸுரேல் மற்றும் மார்டின் ஹைடேக்கரின்,[49] பெனோமெனாலஜியை படிக்க, மேலும் அவர் அவற்றின் படைப்புகள் மீதான நடுநிலை விமர்சனங்களையும் அவரது முக்கிய ஆய்வுக் கட்டுரையான பியிங் அண்ட் நத்திங்னெஸ் சில் உள்ளடக்கினார். ஹைடேக்கரின் சிந்தனை பிரெஞ்சு தத்துவார்த்த வட்டாரங்களில் கூட அதன் அலெக்ஸாண்ட்ரெ கோஜெவெவின் பயன்பாடான ஹெகல் பற்றிய பாரீஸ் 1930 ஆம் ஆண்டுகளின் விரித்துரை வரிசைகள் மூலம் அறியப்பட்டது.[50] விரிவுரைகள் அதிகளவில் தாக்கம் உண்டாக்குபவையாகும்; பார்வையாளர்களில் அடங்கியிருந்தவர்களில் சார்த் மற்றும் மெர்லி-போண்டி மட்டுமல்ல, ஆனால் ரேமண்ட் கொனு, ஜார்ஜஸ் பாடெய்லி, லூயிஸ் அல்துசார், ஆந்த்ரே பிரெடென் மற்றும் ஜாக்கஸ் லகான் ஆகியோருமிருந்தனர்.[51] ஹைடேக்கரின் பியிங் அண்ட் டைமி ன் தேர்வு ஒன்று பிரெஞ்சில் 1938 ஆம் ஆண்டில் பதிப்பிக்கப்பட்டது, மேலும் அவரது கட்டுரைகள் பிரெஞ்சு தத்துவ இதழ்களில் காணப்படத் துவங்கின.

ஹைடேக்கர் சார்த்தின் படைப்புக்களை படித்தார் மேலும் துவக்கத்தில் மனதில் ஏற்பட்ட கருத்தாக, விமர்சித்தது: "இங்கு முதல் முறையாக நான் ஒரு தனிப்பட்ட சிந்தனையாளரை சந்தித்துள்ளேன், அவர் அடிப்படை கோட்பாட்டிலிருந்து மேலெழுந்து, நான் சிந்தித்து வரும் தளத்திலிருந்து வெளி அனுபவத்தைக் கொண்டது, உங்கள் படைப்பு எனது தத்துவத்தினை உடனடியாக புரிந்துகொள்ள நான் எப்போதும் சந்தித்திராததை காட்டுகிறது.[52] பின்னர், இருப்பினும், அவரது பிரெஞ்சு பின்பற்றாளரான ஜீன் பீஃப்ரேவின் கேள்விக்கு பதிலளிக்கையில்,[53] ஹைடேக்கர் பொதுவாகத் தன்னை சார்த்தின் நிலைப்பாட்டிலிருந்தும் இருத்தலியலிருந்தும் தனது லெட்டர் ஆன் ஹ்யூமனிச த்தில் விலகிச் சென்றார்.[54] ஹைடேக்கரின் புகழ் பிரெஞ்சில் 1950 களிலும் மற்றும் 1960 ஆம் ஆண்டுகளிலும் தொடர்ந்து வளர்ந்தது. 1960 ஆம் ஆண்டுகளில், சார்த் இருத்தலியலையும் மார்க்சீயத்தையும் அவரது படைப்பான கிரிடிக் ஆஃப் டயலெக்டிகல் ரீசன் னில் மறுத்தலிக்க முயன்றார். ஒரு பெரிய கருவாக சுதந்திரமும் பொறுப்பும் அவரது எழுத்துக்களில் இருந்தன.

பிரெஞ்சு-அல்ஜீரிய தத்துவவாதி, புதின ஆசிரியர் மற்றும் நாடக ஆசிரியர் ஆல்பர்ட் காம்யூ

ஆல்பிரெட் காம்யூ சார்த்தின் ஒரு நண்பராக, அவர்கள்து பிரிவுவரை இருந்தார், மேலும் பல படைப்புகளை இருத்தலியல் கருக்களில் தி ரெபல் , தி ஸ்ட்ரேஞ்சர் , தி மித் ஆஃப் சிசிபுஸ் மற்றும் சம்மர் இன் அல்ஜீயர்ஸ் உள்ளிட்டவற்றில் எழுதினார். காம்யூ, பல பிறரைப் போல, அவரது இருத்தலியல் அடையாளத்தை (சீட்டை) நிராகரித்தார், மேலும் அவரது படைப்புக்களை அபத்தத்தை எதிர்நோக்கும் மக்களுடன் கவனிக்கும்படி கருதினார். தி மித் ஆஃப் சிசிபுஸ் சில், காம்யூஸ் இருத்தலின் பயனின்மையை எடுத்துக்காட்ட கிரேக்க புராணத்தை ஒப்புடைமையை பயன்படுத்துகிறார். புராணத்தில், சிசிபுஸ் முடிவற்ற முறையில் மலையின் மீது பாறையில் உருண்டு ஏறத் தண்டிக்கப்பட்டது, ஆனால் அவன் உச்சியை அடையும்போது மீண்டும் கீழே உருண்டு விடுவான், காம்யூஸ் இந்த இருத்தலியல் நோக்கமற்றது ஆனால் சிசிபுஸ் இறுதியாக பொருளைக் காண்கிறான் மற்றும் அவனது செயலின் நோக்கத்தைப் பற்றி அறிந்து அவனை அதனுடன் பொருத்தி தெளிவாய்த் தொடர்கிறான். புத்தகத்தின் முதல் பாதியில் கீர்கேகார்ட், ஷெஷ்டோவ், ஹைடேகர் மற்றும் ஜாஸ்பெர்ஸ் ஆகியோரது படைப்புக்களில் காம்யூஸ் இருத்தலியல் கோட்பாடாக எடுத்தவற்றைப் பற்றியவற்றின் மீதான விரிவான மறுப்பாக இடம் பெற்றுள்ளது.

சைமன் டி பாவே , ஒரு முக்கிய இருத்தலியல்வாதி, சார்த்தின் கூட்டாளியாக அவரது பெரும்பாலான வாழ்வைக் கழித்தவர், அவரது படைப்புக்களில் இருத்தலியல் நெறிகளை தி செகண்ட் செக்ஸ் மற்றும் தி எதிக்ஸ் ஆஃப் ஆம்பிக்யூட்டி உள்ளிட்டவற்றில் எழுதியவராவார். இருப்பினும் பலமுறை சார்த்துடனான உறவுமுறையால் கவனிக்கப்படாதவரான டி பாவே இருத்தலியலை இதர சிந்தனை வடிவங்களான பெண்ணியம் போன்ற அக்காலத்தில் கேள்விப்பட்டிராதவற்றுடன் இணைத்தார், விளைவாக காம்யூஸ் போன்ற சக எழுத்தாளர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்டார். பிரான்ஸ் ஃபானன், ஒரு மார்ட்டினிக்வானில் பிறந்த காலனியாதிக்க விமர்சகர் ஒரு முக்கிய இருத்தலியல்வாதியாகக் கருதப்படுகிறார்.[55]

பால் டில்லிச் , சோரன் கீர்கேகார்ட் மற்றும் கார்ல் பார்த்தைத் தொடர்ந்து வந்த முக்கிய இருத்தலிய இறையியல்வாதி, கிறிஸ்தவ இறையியலுக்கு இருத்தலியல் கருத்துவங்களை பொருத்தியவர், மேலும் பொது மக்களுக்கு இருத்தலியல் இறையியலை அறிமுகப்படுத்த உதவியவர். அவருடைய மூலாதாரமான படைப்பான தி க்ரேஜ் டு பீ கீர்கேகார்ட்டின் ஆய்வான கவலை மற்றும் வாழ்வின் அபத்தத்தை பின் தொடர்கிறது, ஆனால் நவீன மனிதன் இறை வழியாக வாழ்வின் அபத்தமிருந்தும் தன்னிருப்பை அடைகிறான் எனும் கருத்துவத்தை முன் வைக்கிறது. ருடோல்ஃப் புல்ட்மான் கீர்கேகேகார்ட் மற்றும் ஹைடேக்கரின் இருத்தலியல் தத்துவத்தை கிறிஸ்துவத்தின் புராண நீக்கத்தை கிறிஸ்துவ புராண கோட்பாடுகளை இருத்தலியல் கோட்பாடுகளாக விளக்குவதன் மூலம் செய்யப் பயன்படுத்தினார்.

மௌரீஸ் மெர்லாவ்-போண்டி , ஒரு [[இருத்தலியல் பெனோமெனோலாஜிஸ்ட்| இருத்தலியல் பெனோமெனோலாஜிஸ்ட்]], சார்த்துடன் இணைந்து சில காலம் செயல்பட்டவராவார். அவரது ஹுஸ்ஸெரல்லின் பெனோமெனோலாஜியின் புரிதல் மெர்லாவ்-போண்டியின் சக இருத்தலியல்வாதிகளை விட மிக அதிகமானது. அவரது படைப்பு, ஹ்யூமனிசம் அண்ட் டெர்ரர் பெரியளவில் சார்த்தை பாதித்ததாக கூறப்பட்டது. இருப்பினும், பிற்பாடான வருடங்களில் சரி செய்ய இயலாதவாறு கருத்து வேறுபட்டனர், பல இருத்தலியவாதிகள் டி பாவெர் போன்றவர் சார்த்துடன் அணி சேர்ந்தனர்.

கோலின் வில்சன் , ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளர், அவரது ஆய்வான தி அவுட்சைடரை 1956 ஆம் ஆண்டில் விமர்சன பாராட்டுதல்களுக்காக துவக்கத்தில் வெளியிட்டார். இந்தப் புத்தகத்திலும் பிறவற்றிலும் (எ.கா. இண்ட்ருடக்ஷன் டு தி நியூ எக்ஸிஸ்டென்ஷியலிசம் ) அவர் தோல்வி மனப்பான்மையுள்ள தத்துவம் எனக் கருதியதிற்கு புத்துணர்ச்சியூட்ட முயன்றார் மேலும் அதனை விரிவான பார்வையாளர்களின் முன் கொண்டு வர எண்ணினார். அவர் இருப்பினும், கல்விப் புலத்தில் பயிற்சி பெற்றவரல்ல, மேலும் அவரது படைப்பு தொழில் ரீதியிலான தத்துவவாதிகளால் கடுமையான மற்றும் விமர்சன தரநிலைகளுக்காக தாக்கப்பட்டது.[56]

Other Languages
Afrikaans: Eksistensialisme
Alemannisch: Existenzialismus
አማርኛ: ኅልውነት
العربية: وجودية
مصرى: وجوديه
asturianu: Esistencialismu
azərbaycanca: Ekzistensializm
башҡортса: Экзистенциализм
беларуская: Экзістэнцыялізм
беларуская (тарашкевіца)‎: Экзыстэнцыялізм
čeština: Existencialismus
Cymraeg: Dirfodaeth
Zazaki: Estbiyayenı
Ελληνικά: Υπαρξισμός
Esperanto: Ekzistadismo
español: Existencialismo
français: Existentialisme
Gaeilge: Eiseachas
贛語: 存在主義
interlingua: Existentialismo
Bahasa Indonesia: Eksistensialisme
íslenska: Tilvistarstefna
italiano: Esistenzialismo
日本語: 実存主義
la .lojban.: zatsi'o
한국어: 실존주의
Bahasa Melayu: Eksistensialisme
Nederlands: Existentialisme
norsk nynorsk: Eksistensialisme
ਪੰਜਾਬੀ: ਅਸਤਿਤਵਵਾਦ
português: Existencialismo
română: Existențialism
srpskohrvatski / српскохрватски: Egzistencijalizam
Simple English: Existentialism
slovenčina: Existencializmus
slovenščina: Eksistencializem
српски / srpski: Egzistencijalizam
Türkçe: Varoluşçuluk
українська: Екзистенціалізм
اردو: موجودیت
oʻzbekcha/ўзбекча: Ekzistensializm
Tiếng Việt: Chủ nghĩa hiện sinh
中文: 存在主义
Bân-lâm-gú: Chûn-chāi-chú-gī
粵語: 存在主義