Tarcza herbowa

Kształt

Kształt tarczy herbowej wywodzi się od tarczy obronnej. Zmieniał się on na przestrzeni wieków zależnie od kraju (wpływów obcych) i aktualnej mody. W czasach heraldyki żywej, tzn. będącej odzwierciedleniem rzeczywistego uzbrojenia rycerza, kształt tarczy ewoluował wraz z rozwojem rynsztunku i zbroi[1].

Z czasem jej kształt odchodził od swojego źródła i był coraz swobodniej stylizowany, zgodnie z wymaganiami epoki (jak np. tarcze kartuszowe z XVI w. czy włoskie tarcze owalne)[1][2]. W niektórych przedstawieniach heraldycznych (pieczęcie, guziki mundurowe, monety) tarcza bywa pomijana i przedstawiane jest samo godło. W ciągu wieków uwidoczniło się szczególne upodobanie niektórych narodów do specjalnego typu tarczy. Tarcze te przyjęto nazywać zwyczajowo narodowymi[3], choć jest to pewnym uogólnieniem. Nie istnieją reguły heraldyczne zakazujące stosowania w herbie polskim tzw. tarczy niemieckiej lub francuskiej.

Kształt tarczy nie jest zazwyczaj zdefiniowany w opisie herbu, i jest dozwolona dowolność w stosowaniu różnych wzorów. Zasadniczą sprawą jest stosowanie tarczy w tym samym stylu co reszta elementów herbu. Sporadycznie tylko spotyka się w nadaniach herbów ścisłe określenie kształtu tarczy, w takich rzadkich przypadkach dowolne jej zmienianie jest już nadużyciem.

Inne języki
العربية: درع (شعار)
беларуская: Геральдычны шчыт
беларуская (тарашкевіца)‎: Тарча (геральдыка)
Deutsch: Wappenschild
Esperanto: Blazonŝildo
galego: Escudo
Ido: Skudo
македонски: Штит (хералдика)
Nederlands: Wapenbord
sicilianu: Stemma
slovenščina: Ščit (heraldika)
српски / srpski: Штит у хералдици
svenska: Vapensköld
українська: Геральдичний щит