Seria Balmera

Seria Balmera – seria linii widmowych powstająca w wyniku emisji fotonów przez elektron w atomie wodoru przechodzący z wyższego orbitalu na orbital 2 (seria L)[1].

Długości fal tej serii przyjmuje następujące wartości: 410 nm, 434 nm, 486 nm, oraz 656 nm.[2]Znajdują się one w bliskim nadfiolecie oraz w zakresie światła widzialnego (widoczne są linie – czerwona (Hα), niebiesko-zielona (Hβ) i dwie fioletowe (Hγ i Hδ)), które odpowiadają emisji fotonów przez elektrony we wzbudzonych stanach, przechodzące na poziom kwantowy opisany przez główną liczbę kwantową n = 2[3]. Istnieje również szereg ultrafioletowych linii Balmera o długościach fali poniżej 400 nm.

Widoczne emisyjne linie wodoru w serii Balmera. H-alfa jest czerwoną linią po prawej stronie. Dwie linie po lewej są uznawane za ultrafioletowe, gdyż długości ich fal są mniejsze niż 400 nm.

Seria Balmera i formuła do wyznaczania jej składników została odkryta w wyniku obserwacji widma wodoru przez Johanna Balmera w 1885[4].

Nazwane serie widmowe w atomie wodoru to, według orbitalu docelowego:

  1. seria Lymana
  2. seria Balmera
  3. seria Paschena
  4. seria Bracketta
  5. seria Pfunda
  6. seria Humphreysa
Inne języki
العربية: سلسلة بالمر
čeština: Balmerova série
Deutsch: Balmer-Serie
English: Balmer series
فارسی: سری بالمر
français: Série de Balmer
한국어: 발머 계열
Bahasa Indonesia: Deret Balmer
italiano: Serie di Balmer
lietuvių: Balmerio serija
Nederlands: Balmerreeks
português: Série de Balmer
slovenčina: Balmerova séria
slovenščina: Balmerjeva serija
srpskohrvatski / српскохрватски: Balmerova serija
svenska: Balmerserien
Türkçe: Balmer serileri
українська: Серія Бальмера
中文: 巴耳末系