Rocco Siffredi

Rocco Siffredi
Ilustracja
Rocco Siffredi na gali AVN Award w Las Vegas w styczniu 2010 roku.
Prawdziwe imię i nazwiskoRocco Antonio Tano[1][2]
Data i miejsce urodzenia4 maja 1964[2]
Ortona[2]
Używane pseudonimyRocco Lorenz, Rocco Siffedi, Rocco Sifferdi, Rocco Sifredi, Rocky Siffreddy, Roco Siffredi, The Italian Stallion
Lata aktywnościod 1987[3]
Narodowośćwłoska[4]
Liczba filmów753 jako aktor (za IAFD)[3], 366 jako reżyser (za IAFD)[3]
Wzrost190[1][4] cm
Masa ciała78[4] kg
Penis24[5][6][7] cm
Kolor włosówblond[8]
Kolor oczuniebieski[8]
Strona internetowa

Rocco Siffredi, właściwie Rocco Antonio Tano[9][4][1] (ur. 4 maja 1964 w Ortonie) – włoski aktor pornograficzny, również reżyser, scenarzysta i producent filmów pornograficznych. Znany również jako włoski ogier. Karierę zawodową rozpoczął w 1987 roku, gdy miał 23 lata[10][11]. Stał się tak samo popularny we Włoszech jak Ron Jeremy w Stanach Zjednoczonych[12].

Swój pseudonim artystyczny przyjął od nazwiska kinowego bohatera – Rocha Siffrediego, którego grał Alain Delon w dramacie kryminalnym Borsalino (1970)[13][14].

Życiorys

Wczesne lata

Urodził się w skromnej rodzinie rzymskokatolickiej jako piąte z sześciorga dzieci Gennaro Tano, pracownika robót publicznych w mieście, i Carmel, gospodyni domowej. Miał pięciu braci i siostrę. Rocco był ministrantem w miejscowej parafii rzymskokatolickiej pod wezwaniem św. Józefa[15]. Jego matka chciała, by został księdzem[16]. W szkole był nieśmiały, ale nie zamknięty w sobie. Przez pięć lat uczęszczał do technikum elektronicznego. Mając 17 lat wyjechał do Paryża, do swojego starszego brata Edoardo. Tam zgłosił się do marynarki handlowej[17]. Potem pomagał swojemu bratu w pracy w restauracji[18]. Dorabiał także w dyskotekach i domach publicznych.

Kariera

W wieku 19 lat w jednym z paryskich lokali poznał słynnego w latach 70. i 80. XX wieku francuskiego gwiazdora filmów pornograficznych Gabriela Pontello, redaktora magazynu „Supersex” i rozpoczął swoją karierę w pornobiznesie jako fotomodel. Następnie skontaktował się z francuskim producentem Markiem Dorcelem i reżyserem Michelem Ricaudem, który zaangażował go do filmów: Uwaga dziewczyny... (Attention fillettes..., 1987)[1] jako Frank i Piękna miłość (Belle d’Amour, 1989)[19] jako Maxim – klient burdelu.

Przez jakiś czas mieszkał w Margate ze swoją przyjaciółką Louise Germaine. Kiedy był w nieformalnym związku z brytyjską modelką Tiną, porzucił branżę porno i przeniósł się do Londynu, gdzie rozpoczął karierę modela, pracując dla agencji Garwin. Pod koniec romansu z Tiną powrócił do biznesu po dwóch latach z pomocą aktorki porno Teresy Orlowski.

Jego pierwszym włoskim filmem była Fantastica Moana (1987) w reżyserii Riccardo Schicchi z Moaną Pozzi, Christophem Clarkiem i Gabrielem Pontello. W 1990 roku przeniósł się do Los Angeles, gdzie jego przyjaciel z dzieciństwa, Marco Pe, zapoznał go z reżyserem Johnem Leslie, który wyznaczył go do obsady Curse of the Cat Woman (1991) z udziałem Toma Byrona i Randy’ego Spearsa. Wyróżniał się wśród innych odtwórców ról erotycznych wielkością penisa (we wzwodzie ok. 24 cm długości i 6 cm grubości)[5][6][7][20].

W grudniu 1990 roku pojawił się na okładce amerykańskiej edycji miesięcznika dla pań „Playgirl”[21] i w marcu 1991 w niemieckiej edycji „Playgirl”[22].

W 1991 roku w Las Vegas otrzymał swoją pierwszą nagrodę AVN Awards dla najlepszej grupowej sceny seksu – wideo[23] w Buttman's Ultimate Workout (Evil Angel Productions) w reż. Johna Stagliano. Po występie w filmie Andrew Blake’a Domu marzeń i tajemnic (House of Dreams, 1990), najważniejsze europejskie firmy produkcyjne zaoferowały mu role w produkcjach wysokobudżetowych.

W Rzymie Alessandro Perrella zaangażował go do Dzikiego przyciągania (Wild Attraction, 1992), gdzie jako włoski malarz romansuje z żoną amerykańskiego dyrygenta. We włoskim thrillerze erotycznym Silvio Bandinellego Bassi istinti (1992), nawiązującym do thrillera Paula Verhoevena Nagi instynkt, pojawił się jako Roberto Onorati, a w filmie Alexa Renzy Gran Prix Australia (1992) jako Rocco Legros. Był także Giacomo Casanovą w filmie Freda J. Lincolna Casanova (1993-94). Walter Molitor (Moli) wybrał go jako tytułowego protagonistę do Dr Rocco Mr. Sodo (Das Monster & die Schönen, 1992), parodii powieści Roberta Louisa Stevensona Doktor Jekyll i pan Hyde, i Erotic Dorian Gray (1998), zainspirowany powieścią Oscara Wilde’a Portret Doriana Graya. U Joego D’Amato[24] wystąpił w Tarzan-X: Shame of Jane (1994) jako Tarzan, Marquis de Sade (1994) jako Donatien-Alphonse-François de Sade, Marco Polo: La storia mai raccontata (1994) jako Marco Polo, Torero (1996) jako torreador Antonio Guerrero, Bokser (Rocco – The Italian Stallion, 1997) i Rocco e i mercenari (1999) jako Rocky, porno westernie Calamity Jane (1998) jako Dutch Ferguson oraz dwuczęściowym pornowesternie Bandyci (Rocco e i magnifici 7, 1998; Rocco e i mercenari, 1999) jako kowboj Rocky.

Jako reżyser rozpoczął pracę od włoskiej produkcji Prawdziwe opowieści Rocco (Rocco e le storie vere, 1993). Realizował filmy pornograficzne w stylu gonzo na Węgrzech (Budapeszt stał się siedzibą firmy Rocco Siffredi Produzioni), Montrealu, Rosji, Brazylii, Los Angeles, Kenii, Australii i Filipinach oraz różnych wschodnioeuropejskich krajach (w tym w Polsce: Rocco Invades Poland). Wystąpił w ponad 1300 filmowych produkcjach pornograficznych. Zagrał także w dwóch kontrowersyjnych filmach kinowych w reżyserii Catherine Breillat[25]Romans X (Romance X, 1999) jako Paolo i Anatomia piekła (Anatomie de l'enfer/Anatomy of Hell, 2004) oraz zagrał postać Antochta we włoskim dreszczowcu Miłość ekstremalna (Amore Estremo, 2001) Marii Martinelli[26].

We wrześniu 2006 ukazała się autobiografia pt. „Io, Rocco” (wyd. Mondatori)[27]. Wystąpił w reklamie “Amica Chips” (2006)[28] z Ornellą Muti (2014)[29][30]. Współpracował z kontrowersyjnym fotografem Terrym Richardsonem[31], a jego zdjęcia ukazały się w książce Purple Sexe #9 (wyd. Purple Institute, Paryż 2008)[32][33]. Znalazł się też w obsadzie komedii włoskiej Wesele w Paryżu (Matrimonio a Parigi, 2011) jako François[34]. Pracował także jako statysta w serialach telewizyjnych, w tym I Cesaroni 5 (2012).

Rocco Siffredi wraz z żoną Rosą Caracciolo w 2011 roku.

20 kwietnia 2013 został mianowany „Honorowym Ambasadorem poprzez ślub Wenus” przez zrzeszenie studenckie Goliardia Excelsa Neptuni Balla. W 2013 był honorowym gościem 63. edycji Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, uczestnicząc w występach gościnnych grupy Elio e le Storie Tese. W listopadzie 2013 prowadził program Cielo Ci pensa Rocco[35][36]. Podczas Mistrzostw świata w piłce nożnej 2014 nakręcił reklamę na prezerwatywy[27].

W 2015 roku wziął udział we włoskim programie L'isola dei famosi 10 z włosko-francuską aktorką Catherine Spaak i Fanny Neguesha, byłą dziewczyną piłkarza Mario Balotelliego[37]. Był jednym z rozbitków z pierwszej edycji L'isola dei famosi (Survivor, 2015), gdzie zajął piąte miejsce.

W czerwcu 2016 trafił na okładkę i siedem stron specjalnego wydania francuskiego magazynu „Le Monde”[38]. W lipcu 2016 wystąpił ze swoją rodziną w programie La5 Casa Siffredi[39]. 5 września 2016 na Festiwalu Filmowym w Wenecji miała miejsce premiera filmu dokumentalnego Rocco (2016)[40][41] w reż. Thierry’ego Demaizière i Albana Teurlai.

Rodzina

Siffredi jest żonaty z Rosą Caracciolo (właściwie Rózsa Tassi, ur. 29 czerwca 1972 w Budapeszcie)[42][43], węgierską modelką, którą poznał w 1993 roku w Cannes[44]. Później wystąpili razem w kilku produkcjach pornograficznych, m.in. w parodiach filmów: Tarzan-X: Shame of Jane (1994), Marquis de Sade (1994), Bodyguard (Il Guardaspalle, 1995), Hamlet: Dla miłości Ofelii (X Hamlet, 1995) i Rocco: Lo Stallone Italiano 2 – La sfida (1997)[45]. Z żoną pojawił się także w reklamie telewizyjnej dla 48248, serwis SMS. Mają dwóch synów: Lorenzo (ur. 16 kwietnia 1996)[15] i Leonardo (ur. 5 października 1999)[46].

W czerwcu 2004 roku zadeklarował, że chce zakończyć grę w filmach porno i skupić się na reżyserii i produkcji. Przyczyną tego były jego dzieci, powiedział wtedy: „Moje dzieci dorastają, nie mogę już dłużej mówić „tato idzie do pracy zarobić pieniądze dla rodziny”, one chcą wiedzieć więcej”[47]. Siffredi powrócił do grania w branży pornograficznej w 2007 roku, biorąc udział między innymi w takich produkcjach, jak Briana loves Rocco, Rocco's Dirty Dreams 5. Po jego decyzji, aby powrócić do kariery ekranowej w przemyśle pornograficznym w 2009, Siffredi opowiadał: Rozmawiałem z żoną i powiedziała, że to jest tylko mój problem, a nie jej i chłopców[48]. Powiedziała też: „To ty postanowiłeś z tym skończyć, nigdy cię o to nie prosiliśmy. Jeśli więc chcesz wrócić, po prostu wróć”[49]. Jego pasją jest motocross[27].

Inne języki
Afrikaans: Rocco Siffredi
العربية: روكو سيفريدي
български: Роко Сифреди
emiliàn e rumagnòl: Rocco Siffredi
español: Rocco Siffredi
français: Rocco Siffredi
hrvatski: Rocco Siffredi
italiano: Rocco Siffredi
Nederlands: Rocco Siffredi
português: Rocco Siffredi
sicilianu: Roccu Siffredi
ślůnski: Rocco Siffredi
српски / srpski: Роко Сифреди
srpskohrvatski / српскохрватски: Rocco Siffredi
Türkçe: Rocco Siffredi
Tiếng Việt: Rocco Siffredi