Obręcz kończyny górnej

Szkielet kończyny górnej z obręczą
Torebka prawego stawu ramiennego, widok przedni
Lewy bark od przodu

Obręcz kończyny górnej, obręcz barkowa ( łac. cingulum membri superioris) - struktura kostna, połączona za pomocą stawów. Jest punktem podparcia dla mięśni kończyn górnych. Połączone są z nią kończyny: prawa i lewa.

Na obręcz kończyny górnej składają się cztery stawy. Są nimi staw mostkowo-obojczykowy (łac. articulatio sternoclavicularis), który jest wzmocniony więzadłem międzyobojczykowym (łac. ligamentum interclaviculare), które zarazem łączy obręcze: prawą oraz lewą, staw barkowo-obojczykowy, staw ramienny oraz staw łopatkowo-żebrowy.

Obręcz kończyny górnej tworzą:

Obojczyk oddziela tułów od szyi, a łopatka wchodzi w skład grzbietu.

Mięśnie, które działają na obręcz kończyny górnej:

 Osobny artykuł: Mięśnie obręczy górnej.
  • bibliografia

Bibliografia

  • Anatomia człowieka pod redakcją Witolda Woźniaka, Wydanie II, Urban & Partner, ​ 83-87944-74-2
Inne języki
Bân-lâm-gú: Keng-toà
беларуская: Плечавы пояс
한국어: 팔이음뼈
íslenska: Axlargrind
қазақша: Иық белдеуі
latviešu: Plecu josla
magyar: Vállöv
Nederlands: Schoudergordel
日本語: 肩帯
norsk nynorsk: Skulderboge
português: Cintura escapular
සිංහල: උර මේඛලාව
suomi: Hartiavyö
татарча/tatarça: Иңбаш поясы
中文: 胸帶