Międzynarodowa Stacja Kosmiczna

Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „ISS”. Zobacz też: Instytut Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem (ISS).
Międzynarodowa Stacja Kosmiczna
STS-134 International Space Station after undocking.jpg

Międzynarodowa Stacja Kosmiczna po misji STS-134, 30 maja 2011

ISS insignia.svg

Emblemat Międzynarodowej Stacji Kosmicznej

ISS w liczbach
W prawej kolumnie podano, jeśli to istotne,
datę pochodzenia danych
Załoga6[1]
(możliwa: 7[2])
13.09.2017
Perygeum402 km[3]-
Apogeum408 km[3]-
Okres orbitalny91,34 minuty-
Nachylenie orbity51,6386 stopni[3]-
Okrążeń dziennie15,53908069[3]-
Dzienna oscylacja
wysokości
93 m-
Dni od wystrzelenia
pierwszego modułu
732813.12.2018
Dni od zamieszkania
pierwszej załogi
661513.12.2018
Wszystkich okrążeń
Ziemi
około 11565213.12.2018
Średnia prędkość27 743,8 km/h
(7 706,6 m/s)
-
Masa417 289 kg-
Objętość
przestrzeni
życiowej
837 m³
Ciśnienie~ 757 mm Hg
(100 kPa)
-
Tlen~ 162,4 mm Hg
(22 kPa)
-
Dwutlenek węgla~ 4,8 mm Hg
(640 Pa)
-
Temperatura~ 26,9°C-
Konfiguracja
ISS configuration 2011-05 pl.svg

Międzynarodowa Stacja Kosmiczna, MSK (ang. International Space Station, ISS; ros. Международная Космическая Станция, МКС; trb.: Mieżdunarodnaja Kosmiczeskaja Stancyja, MKS) – pierwsza stacja kosmiczna wybudowana z założenia przy współudziale wielu krajów. Składa się obecnie z 16 głównych modułów (docelowo ma ich liczyć 17) i umożliwia jednoczesne przebywanie sześciu członków stałej załogi (trzech do roku 2009). Pierwsze moduły stacji zostały wyniesione na orbitę i połączone ze sobą w 1998 roku. Pierwsza stała załoga zamieszkała na niej w roku 2000.

Źródłem zasilania ISS są baterie słoneczne, transportem ludzi i materiałów do 19 lipca 2011 zajmowały się amerykańskie wahadłowce programu STS (od lutego 2003 do 26 lipca 2005 wstrzymane z powodu katastrofy Columbii) oraz rosyjskie statki kosmiczne Sojuz i Progress. Po zakończeniu amerykańskiego programu wahadłowców w 2011 roku, jedynym przewoźnikiem astronautów stały się rosyjskie rakiety Sojuz.

Na stacji znajduje się sprzęt radiowy na potrzeby krótkofalarstwa (projekt ARISS). Ma ona także przydzielone własne znaki wywoławcze: amerykańskie NN1SS oraz NA1SS, rosyjski RZ3DZR oraz niemiecki DL0ISS.

Administracja prezydenta Busha planowała wstrzymać finansowanie stacji po 2015 roku, co skutkowałoby zdjęciem stacji z orbity na początku 2016. Planom tym przeciwstawiła się administracja prezydenta Obamy, która przedłużyła finansowanie do 2020 roku[4], a potencjalnie nawet do 2028[5].

Stacja jest na tyle duża, a jej moduły baterii słonecznych odbijają tyle światła słonecznego, że jest widoczna z Ziemi jako obiekt poruszający się po niebie (w perygeum przy 100% oświetleniu) z jasnością do -5,1[6] lub -5,9[7] magnitudo.

Inne języki
беларуская (тарашкевіца)‎: Міжнародная касьмічная станцыя
客家語/Hak-kâ-ngî: Koet-chi Thai-khûng Chhàm
Romani: Jegeya'Ator
srpskohrvatski / српскохрватски: Međunarodna svemirska stanica
татарча/tatarça: Xalıqara ğälämi stantsiä