Manuel Álvarez Bravo

Manuel Álvarez Bravo (ur. 4 lutego 1902 w Meksyku, zm. 19 października 2002) – meksykański fotograf.

Życiorys

Pochodził z rodziny interesującej się sztuką. Początkowo wybrał zawód ekonomisty, zdał jednak na studia do Akademii Sztuk Pięknych w San Sebastian. Jako fotograf zaczynał pod protekcją Hugo Brehma, który wprowadził go w tajniki zawodu i namówił na zakup pierwszego aparatu. W 1925 przeprowadził się do Oaxaca, gdzie dwa lata później, w 1925 roku[sprzeczność?] doceniono jego prace w lokalnym konkursie. W tym samym roku wszedł w związek małżeński z Lolą Alvarez Bravo (właśc. Dolores Martinez de Anda), którą uczył pracy fotografa. W 1927 roku powrócił do Ciudad de Mexico, gdzie otworzył galerię i wystawiał prace twórców takich jak Rufino Tamayo, José Clemente Orozco, Diego Rivera i Frida Kahlo.

Po rewolucji w latach 1930. licznie przybywali do Meksyku zagraniczni artyści, szukający politycznej i twórczej wolności. Z Europy powrócił Diego Rivera, wokół którego organizowało się życie artystycznej bohemy. Jose Vasconcelos minister edukacji w rządzie prezydenta Obregóna oficjalnie sponsorował program powstawania murali, w który zaangażowany byli Diego Rivera, David Alfora Siqueiros i José Clemente Orozco. Vasconcelos starał się, by ustanowiono jednolitą tożsamość kulturową Meksykanów, a miasto Meksyk było centrum wymiany artystów i intelektualistów z całego świata. Już na początku lat trzydziestych do stolicy Meksyku zaczęli ściągać artyści również z Ameryki Północnej, m.in. Edward Weston wraz z Tiną Modotti.

Pierwszym profesjonalnym zajęciem Alvareza jako fotografa była praca freelancera dla Mexican Folkways, magazynu poświęconego kulturowej historii Meksyku i skupiającego się na tematach takich jak tradycyjna muzyka i rytuały pogrzebowe. Manuel uzyskał tę posadę dzięki wysiłkom jego przyjaciółki i koleżanki po fachu Tinie Modotti. Oboje, Modotti i Weston, byli zatrudnieni przez Mexican Folkways, ale gdy Modotti w 1930 została deportowana z powodów politycznych, Manuel sam kontynuował jej działalność, fotografując murale oraz portrety artystów i muzyków.

W latach dwudziestych Alvarez Bravo przyglądał się eksperymentom fotograficznym Edwarda Westona. Ten pokazywał, że fotografia może pretendować do statusu sztuki wtedy, kiedy czerpie się korzyści z bezpośredniego opisywania dyskretnych elementów świata materialnego. Alvarez Bravo zrealizował idee Westona w późnych latach 20. jego fotografie z tego okresu pokazują zbliżenia na architekturę, naturę, życie codzienne, aż do dramatycznych kompozycji. W latach 30 swoje zainteresowania skierował w stronę miejskiego krajobrazu. Chętniej od abstrakcji fotografował sceny z ówczesnego życia w mieście Meksyk.

W 1932 roku zrealizował swoją pierwszą wystawę indywidualną w Galeria Posada, którą Xavier Villaurrutia opatrzył tekstami. W salach Pałacu Sztuk Pięknych w Meksyku dzielił wystawę z Cartierem Bresson.

W 1934 zrealizował długometrażowy film Tehuantepec i krótkometrażowe Lon tigres de Coyoacan, La vida cotidiana de los peros, Cuanta sera la oscuridad? i El obrero.

Przyjaźnił się z Andre Bretonem, co zaowocowało wydaniem katalogu z wystawy Surrealista Internacional w 1939 roku z tekstami Bretona o surrealizmie. W 1936 roku wystawiał w galerii Hipocampo poety Xaviera Villaurrutia. W tym okresie twórczości Manuel Alvarez Bravo odkrywał nowe rozwiązania fotograficzne, które oddalały go od drogi wypracowanej przez jego poprzedników. Posługiwał się elementami, które wpływały na odbiorcę np. przez sugestywne tytuły opierające się na tradycji i kulturze meksykańskiej.

W latach 1943-1959 był członkiem organizacji producentów kinomatograficznych (Sección de Tecnicos y Manuales del Sindicato de Trabajadores de la Producción Cinematografica de Mexico), gdzie pracował z reżyserami takimi jak John Ford i Luis Bunuel.

W tym okresie pokazał swoją dojrzałość artystyczną. Posługiwał się takimi sposobami umacniania obrazu jak: ostre kontrasty, odosobnienie detali, uporządkowanie z geometrycznym rygorem. Manipulował obrazem, prowadził dwuznaczną grę z odbiorcą, nakłaniał go do ujrzenia rzeczy codziennych "nowymi oczami" i do nadawania im własnych znaczeń.

W 1959 porzucił świat kina i zorganizował Fondo Editorial de la Plastica Mexicana, w której pracował do roku 1980.