Literatura turecka

Orchońska inskrypcja w mieście Kyzył w Tuwie

Literatura turecka – teksty mówione (twórczość ustna) i pisane w języku tureckim w jego formie współczesnej oraz w języku osmańskotureckim, stanowiącym podstawę starszego piśmiennictwa tureckiego.

Dzieje literatury tureckiej obejmują okres niemal 15 wieków. Najstarszymi zapisami tekstów tureckich są ryte w kamieniu inskrypcje zapisywane pismem orchońskim, odnalezione w dolinie rzeki Orchon w środkowej Mongolii i datowane na VIII w. n.e. W IX i X w. wśród koczowniczych tureckich ludów Azji Środkowej ukształtowała się tradycja ustnej epiki, która zaowocowała powstaniem wśród Oguzów cyklu opowieści zgromadzonych w Księdze Dede Korkuta oraz eposu Manas wśród przodków dzisiejszych Kirgizów.

Podział literatury tureckiej

  • Według kryterium ogólnego:
    • Literatura przed przyjęciem islamu
    • Literatura po przyjęciu islamu
    • Klasyczna – dworska
    • Zakonna – religijna
    • Ludowa
    • Współczesna

Periodyzacja literatury anatolijskiej

  1. Staroanatolijska
    1. Turecka staroanatolijska
    2. Osmańska:
      1. okres klasyczny 1453–1600
      2. okres poklasyczny 1600–1859
  2. Literatura wieku XVIII
  3. Literatura wieku XIX
  4. Literatura okresu reform
  5. Literatura współczesna nowożytna
Inne języki