Język standardowy

Język standardowystyl, który jest podstawą języka ogólnego.

Właściwą dla tego stylu jest sama komunikacja, informacja, a nie rozmowa. Kontakt między rozmówcami jest przypadkowy, nie przybiera formy osobistej rozmowy. Cechą jest konkretność i to, co jest w zasięgu wzroku, nie mówi się o tym, czego nie widać. Unika się wymowy gwarowej i większych uproszczeń fonetycznych. Dążenie do największego stopnia poprawności językowej; zdania mało rozbudowane; rzadko wielokrotnie złożone; przestrzeganie etykiety słownikowej; słownictwo skromne, ubogie, obejmujące wyrazy powszechnie znane, unika się wyrazów naukowych i nacechowanych emocjonalnie; brak synonimów, sporo antonimów; mało związków frazeologicznych.

Inne języki
Alemannisch: Standardsprache
العربية: معيرة لغة
Bân-lâm-gú: Piau-chún-gí
български: Книжовен език
Cymraeg: Iaith safonol
Esperanto: Norma lingvo
français: Langue standard
한국어: 표준어
हिन्दी: मानक भाषा
Bahasa Indonesia: Bahasa baku
íslenska: Ritmál
italiano: Lingua standard
עברית: שפה תקנית
Basa Jawa: Basa baku
Kiswahili: Lahaja sanifu
Кыргызча: Адабий тил
Limburgs: Sjtandaardtaal
Bahasa Melayu: Bahasa baku
Nederlands: Standaardtaal
日本語: 標準語
norsk nynorsk: Målform
oʻzbekcha/ўзбекча: Adabiy til
português: Norma culta
română: Limbă standard
sicilianu: Standarduluggìa
سنڌي: ٺيٺ ٻولي
slovenčina: Spisovný jazyk
slovenščina: Knjižni jezik
српски / srpski: Стандардни језик
srpskohrvatski / српскохрватски: Standardni jezik
suomi: Yleiskieli
தமிழ்: தகுமொழி
татарча/tatarça: Стандарт тел
中文: 标准语