Inferno (system operacyjny)

Inferno
Producent Bell Labs, Vita Nuova
Architektura ARM, PA-RISC, MIPS, PowerPC, SPARC, x86
Pierwsze wydanie 1996
Aktualna wersja 4th Edition
(28 marca 2015; 2 lata temu)
Jądro Maszyna wirtualna
Środowisko pracy Limbo/Tk
Licencja GPL, LGPL, MIT i inne kompatybilne z GPL / Komercyjna [1]
Strona internetowa

Infernorozproszony system operacyjny zapoczątkowany w Bell Labs, a obecnie rozwijany przez Vita Nuova. Aplikacje dla tego systemu są pisane w języku Limbo. Nazwa systemu oraz niektórych powiązanych programów (m. in. Styx, Limbo) pochodzą z Boskiej komedii [2].

Budowa

Inferno powstał w celu przeniesienia pomysłów z Plan 9 na szerszy zakres urządzeń i sieci. Model przedstawiania zasobów w systemie i ich interakcji z aplikacjami został zaczerpnięty w dużej mierze z Plan 9, i opiera się na trzech podstawowych zasadach: [3]

  • Zasoby jako pliki: wszystkie zasoby (w tym urządzenia, procesy, sieci, połączenia sieciowe) są reprezentowane w postaci plików wewnątrz hierarchicznego systemu plików;
  • Przestrzenie nazw: aplikacje widzą sieć jako pojedynczą, spójną przestrzeń nazw która przybiera postać hierarchicznego systemu plików, ale może reprezentować fizycznie oddzielone (lokalnie lub zdalnie) zasoby;
  • Standardowy protokół komunikacyjny: standardowy protokół jest wykorzystywany do komunikacji oraz zapewnienia dostępu do zasobów, zarówno lokalnych, jak i zdalnych.

Jądro Inferno zawiera między innymi interpreter, kompilator, zarządzanie pamięcią, dyspozytor, sterowniki urządzeń i stosy protokołów [4].

Aby poradzić sobie z różnorodnością środowisk sieciowych w jakich zamierzano go stosować, projektanci zdecydowali, że maszyna wirtualna jest niezbędnym elementem systemu. Maszyna wirtualna Dis to maszyna rejestrowa zapewniająca zarządzanie pamięcią w sposób efektywny na urządzeniach z zaledwie 1 MB pamięci [4].