Dwojak (moneta)

Dwojak – moneta polska równa 2 groszom, bita ze srebra; początkowo ważyła zapewne około 3,5 g. Pierwszy raz wybił ją król Zygmunt August.

Od roku 1367 w Polsce grosze biła mennica krakowska króla Kazimierza Wielkiego (grosz krakowski; ważył on 3,2 g i odpowiadał 16 denarom). W roku 1526 bito półgrosze, ale już wkrótce – na skutek ciągłego psucia monety oraz przewrotu cen, jaki nastąpił w całej Europie na skutek inflacji złota i srebra, która zapoczątkowana została w Hiszpanii w latach dwudziestych XVI stulecia w rezultacie podboju Meksyku i Peru – ponownie bito grosze całe i wielokrotności groszy (półtorak, dwojak, trojak, czworak, szóstak).

Za czasów Zygmunta Starego grosz ważył już tylko 1,8 g[1]. W czasach panowania dynastii saskiej zaczęto bić monety miedziane, co ostatecznie pozbawiło je wartości.

Jednocześnie w czasach saskich dwugrosz równał się 1/12 talara (1 grosz = 1/24 talara)[2].

  • przypisy

Przypisy

  1. Henryk Samsonowicz: Historia Polski do roku 1795, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1976, s.184
  2. Internetowy Katalog Monet. [dostęp 2014-05-22].
Inne języki
русский: Двояк
українська: Двояк