Ciepło utajone

Ciepło utajone (ciepło przemiany fazowej) – ilość energii termicznej wymienionej pomiędzy układem a otoczeniem podczas przejścia fazowego, prowadzonego w warunkach ściśle izotermicznych. Termin ten został wprowadzony około 1750 przez szkockiego chemika Josefa Blacka.

Przykładowo, ciepło utajone jest wyzwalane podczas kondensacji pary wodnej, a utajane podczas parowania.

Pojęcie ciepło utajone używane jest jako ilość energii (jednostka dżul) oraz jako ilość energii na jednostkę substancji, która zmieniła stan skupienia. Gdy jednostką ilości jest masa, to ciepło utajone ma jednostkę dżul/kg, a gdy liczność materii - dżul/mol.

Określenie pochodzi jeszcze z okresu gdy uważano, że ciepło jest substancją, a ciepło dostarczane do ciała podczas przemiany fazowej nie wywołuje zmiany temperatury lecz ukrywa się.

Obecnie pojęcie to nie jest już stosowane w fizyce, jest ono praktycznie tożsame z terminem dokładniej zdefiniowanym entalpią przejścia fazowego. Używa się także określenia zmiana energii przejścia fazowego. Pojęcie jest jeszcze używane w naukach bazujących na fizyce.

  • linki zewnętrzne

Linki zewnętrzne

O używaniu pojęcia ciepło

Inne języki
العربية: حرارة كامنة
Bân-lâm-gú: Chiâm-jia̍t
català: Calor latent
čeština: Skupenské teplo
English: Latent heat
español: Calor latente
Esperanto: Latenta varmo
Gaeilge: Teas folaigh
한국어: 잠열
Bahasa Indonesia: Kalor laten
italiano: Calore latente
עברית: חום כמוס
Basa Jawa: Kalor laten
Kreyòl ayisyen: Chalè latan
മലയാളം: ലീനതാപം
Bahasa Melayu: Haba pendam
Nederlands: Latente warmte
日本語: 潜熱
norsk nynorsk: Latent varme
português: Calor latente
Simple English: Latent heat
slovenčina: Skupenské teplo
کوردی: ماتەگەرمی
српски / srpski: Латентна топлота
srpskohrvatski / српскохрватски: Latentna toplota
svenska: Latent värme
українська: Прихована теплота
粵語: 潛熱
中文: 潛熱