Bolesław II Szczodry

Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „Bolesław Śmiały”. Zobacz też: film pod tym tytułem.
Bolesław II Szczodry (Śmiały)
Z Bożej łaski król Polski (łac. Dei gratia rex Poloniae)
ilustracja
Książę,
od 1076 król Polski
Okresod 1058
do 1079
PoprzednikKazimierz I Odnowiciel
NastępcaWładysław I Herman
Dane biograficzne
DynastiaPiastowie
Data urodzeniaok. 1042
Data śmierci2 lub 3 kwietnia 1081
OjciecKazimierz I Odnowiciel
MatkaMaria Dobroniega
Żonanajpewniej Wyszesława Światosławówna
DzieciMieszko Bolesławowic
Bolesław II Śmiały, litografia W. Walkiewicza na podstawie rysunku Aleksandra Lessera.
Moneta o nominale 50 złotych z okresu Polski Ludowej poświęcona Bolesławowi II Śmiałemu.

Bolesław II Szczodry (Śmiały) (ur. ok. 1042, zm. 2 lub 3 kwietnia 1081 lub 1082) – książę Polski w latach 1058–1076, król Polski w latach 1076–1079.

Był pierworodnym synem Kazimierza Odnowiciela i Dobroniegi, córki Włodzimierza I Wielkiego, wielkiego księcia kijowskiego. Brat Władysława I Hermana. Imię otrzymał po swoim pradziadzie ojczystym Bolesławie I Chrobrym.

Dokładna data urodzenia Bolesława II nie jest znana. Historycy zwykle opowiadają się za rokiem 1042[1]. Po śmierci ojca został w 1058 księciem polskim. Prowadził politykę zmierzającą do wzmocnienia pozycji państwa na arenie międzynarodowej i uniezależnienia od Cesarstwa. Ingerował w wewnętrzne sprawy sąsiadów (Czech, Węgier i Rusi). W wielkim sporze o inwestyturę dołączył do obozu papieskiego, co umożliwiło mu w 1076 koronację królewską. W 1079 skazał na obcięcie członków biskupa krakowskiego Stanisława, czym wywołał bunt możnych i musiał uchodzić z kraju.

Zmarł na Węgrzech w 1081 lub 1082 roku. Miejsce jego pochówku jest nieznane[2].

Inne języki