Albatros wędrowny

Albatros wędrowny
Diomedea exulans[1]
Linnaeus, 1758
Dorosły sfotografowany w południowo-wschodniej Tasmanii
Dorosły sfotografowany w południowo-wschodniej Tasmanii
Ptak młodociany
Ptak młodociany
Systematyka
Domenaeukarionty
Królestwozwierzęta
Typstrunowce
Podtypkręgowce
Gromadaptaki
PodgromadaNeornithes
Nadrządptaki neognatyczne
Rządrurkonose
Rodzinaalbatrosy
RodzajDiomedea
Gatunekalbatros wędrowny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg

Albatros wędrowny (Diomedea exulans) – gatunek dużego ptaka morskiego z rodziny albatrosów (Diomedeidae), zamieszkujący oceany południowej półkuli. Narażony na wyginięcie, dwa podgatunki zagrożone krytycznie.

Taksonomia

Po raz pierwszy gatunek opisał Karol Linneusz w 1758 na podstawie holotypu z Przylądka Dobrej Nadziei. Nowemu gatunkowi nadał nazwę Diomedea exulans[3]. Nazwa ta jest obecnie (2016) utrzymywana przez Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny. IOC uznaje albatrosa wędrownego za gatunek monotypowy[4], jednak klasyfikacja jest kwestią sporną[5]. Autorzy Kompletnej listy ptaków świata UJ wyróżniają 5 podgatunków[6]. Albatrosy: atlantycki (D. (e.) dabbenena), białolicy (D. (e.) amsterdamensis), różowodzioby (D. (e.) antipodensis) i auklandzki (D. (e.) gibsoni) bywają również uznawane za odrębne gatunki[5]. Istnieją znaczące różnice zarówno w morfologii, jak i DNA[7]. Pomysł podziału albatrosa wędrownego na 5 podgatunków wprowadził Warham w 1990 (A checklist of the Procellariiformes [Appendix 1]); w 1998 Robertson & Nunn podnieśli je do rangi gatunków[8].

Inne języki