AIM-9 Sidewinder

AIM-9L Sidewinder
Ilustracja
Państwo Stany Zjednoczone
ProducentRaytheon (Philco/General Electric)
Rodzajpowietrze-powietrze
Przeznaczenieprzeciwlotnicza
Data konstrukcji1950
Lata produkcjiod 1952
Operacyjnośćod 1955
Długość2850 mm
Średnica127 mm
Rozpiętość630 mm
Masa91 kg
Prędkość2,5 Ma (3060 km/h)
Zasięg1 – 18 km
Naprowadzanietermiczne (podczerwień)
Masa głowicy9,4 kg
Typ głowicyodłamkowa
Użytkownicy
Arabia Saudyjska, Argentyna, Australia, Bahrajn, Belgia, Brazylia, Chile, Czechy, Dania, Egipt, Finlandia, Filipiny, Holandia, Indonezja, Iran, Irak, Izrael, Japonia, Jordania, Kanada, Kolumbia, Korea Południowa, Kuwejt, Malezja, Maroko, Meksyk, Oman, Pakistan, Polska, Portugalia, Rumunia, Singapur, Stany Zjednoczone, Szwecja, Szwajcaria, Tajlandia, Tajwan, Turcja, Tunezja, Wenezuela, Węgry
W przeszłości:
Austria, Etiopia, Francja, Grecja, Hiszpania, Kamerun, Niemcy, Nowa Zelandia, Norwegia, RPA, Wielka Brytania, Włochy, Zimbabwe

AIM-9 Sidewinderamerykański kierowany pocisk rakietowy powietrze–powietrze przenoszony przez samoloty myśliwskie i śmigłowce. AIM-9 Sidewinder jest pociskiem naprowadzanym termicznie i do tego również nawiązuje jego nazwa, oznaczająca grzechotnika, który lokalizuje swoją ofiarę na podstawie wydzielanego przez nią ciepła. Sidewinder był pierwszym efektywnym rozwiązaniem pocisku klasy powietrze-powietrze, wielokrotnie kopiowanym i modyfikowanym, który wciąż pozostaje w użyciu i będzie wykorzystywany w najbliższej przyszłości.

Historia

Pocisk Sidewinder został opracowany w 1950 roku, a pierwszy pocisk testowy wystrzelono w 1951. Pierwsze trafienie w cel powietrzny odnotowano 11 września 1953 roku i w tym samym czasie nadano jej oficjalną nazwę XAAM-N-7. Produkcję pierwszej serii pocisków oznaczonych jako AAM-N-7 Sidewinder I rozpoczęto w 1955 roku, wprowadzając partię 240 pocisków na uzbrojenie samolotów amerykańskiej marynarki wojennej w roku następnym. Produkcję seryjną pocisków oznaczonych jako AAM-N-7 Sidewinder IA podjęły firmy General Electric i Philco. Lotnictwo Stanów Zjednoczonych użytkujące do tej pory dość zawodne pociski AIM-4 Falcon nazywane ówcześnie GAR-2, zamówiło nowe Sidewidery pod oznaczeniem GAR-8. Łącznie na wyposażeniu USAF do końca 1962 roku znalazło się 80 tysięcy pocisków tego typu.

Pierwsze zestrzelenie wrogiej maszyny pociskiem AAM-N-7 Sidewinder IA odnotowano 24 września 1958 roku, gdy tajwański F-86 Sabre zniszczył należącego do komunistycznych Chin MiGa-15.

Pociski Sidewinder I i Sidewinder IA, posiadały głowicę odłamkową o masie 4,5 kg z zapalnikiem kontaktowym lub zbliżeniowym, zdolną efektywnie razić cel w promieniu 9 metrów. Czujnik podczerwieni miał 4° kąt obserwacji przestrzeni, a pocisk mógł manewrować z przeciążeniem do 12G. Jednostkę napędową stanowił silnik rakietowy na paliwo stałe o ciągu 17,8 kN zdolny rozpędzić pocisk do prędkości 1,7 Ma. Ze względu na wąski kąt obserwacji czujnika, Sidewinder mógł być używany tylko do przechwytywania samolotów od strony ogona na dystansie od 900 do 4800 metrów, przy założeniu że cel nie wykonuje uników. Ze względu na brak chłodzenia czujnika podczerwieni, był on bardzo podatny na inne źródła ciepła takie jak słońce, czy odbicia od ziemi.

Ograniczenia pocisku w wersji AAM-N-7 Sidewinder IA skłoniły amerykańską marynarkę wojenną do skonstruowania jego ulepszonych wersji: AAM-N-7 Sidewinder IC (SAHR) z głowicą półaktywną naprowadzaną radarowo i AAM-N-7 Sidewinder IC (IR) naprowadzaną na podczerwień (termicznie). W obu pociskach zastosowano nowy silnik Hercules MK 36 na paliwo stałe umożliwiający zwiększenie prędkości i zasięgu do 18 km. Powiększono również głowicę bojową i usterzenie. Pociski naprowadzane radarowo nie były zbyt udane i właściwie wykorzystywano je tylko przez krótki czas jako uzbrojenia samolotów F-8 Crusader.

W 1963 roku wprowadzono nowe nazewnictwo pocisków, zgodnie z którym pociski Sidewinder oznaczono symbolem AIM-9 od angielskiego skrótu Air Intercept Missilelotniczy przechwytujący pocisk rakietowy.

Inne języki