Łącznik (gramatyka)

Łącznik (kopula, czasownik łącznikowy, czasownik łączący) – termin oznaczający jakąkolwiek formę czasownika, będącego w związku zgody z podmiotem, w orzeczeniu imiennym (czyli po łączniku musi zawsze występować orzecznik)[1][2].

Przykłady łączników: być, zostać, stać się, wydawać się (w znaczeniu: „sprawiać wrażenie”), stanowić (w znaczeniu: „być”), wyglądać (w znaczeniu: „mieć wygląd”), brzmieć (w znaczeniu: „wydawać się”)[2].

Przypisy

  1. Klemensiewicz 1953 ↓, s. 23.
  2. a b Bąk 1977 ↓, s. 414.
Inne języki
العربية: عماد (لغة)
Bahasa Banjar: Kopula
brezhoneg: Verb-stagañ
čeština: Spona (sloveso)
Deutsch: Kopula
eesti: Koopula
Esperanto: Kopulo
فارسی: فعل ربطی
Gaeilge: Copail
Ido: Kopulo
Bahasa Indonesia: Kopula
íslenska: Tengisögn
עברית: אוגד
magyar: Kopula
Bahasa Melayu: Kata pemeri
Nederlands: Koppelwerkwoord
日本語: コピュラ
norsk: Kopula
norsk nynorsk: Kopula
português: Verbo de ligação
română: Verb copulativ
Simple English: Linking verb
slovenščina: Vez (jezikoslovje)
suomi: Kopula
svenska: Kopula
татарча/tatarça: Бәйлекләр
Türkçe: Koşaç
Tiếng Việt: Từ liên hệ
中文: 系詞