Silvio Berlusconi

Silvio Berlusconi
Silvio Berlusconi
Silvio Berlusconi
Geboren 29 september 1936
Milaan
Politieke partij Forza Italia (1994-2008/2013-)
Il Popolo della Libertà (2008-2013)
Partner Carla Dall'Oglio (1965–1985)
Veronica Lario (1990–2010)
Beroep Politicus
Ondernemer
Religie Rooms-katholiek
Handtekening Handtekening
Premier van Italië
Aangetreden 8 mei 2008
Einde termijn 16 november 2011
President Giorgio Napolitano
Voorganger Romano Prodi
Opvolger Mario Monti
Premier van Italië
Aangetreden 11 juni 2001
Einde termijn 17 mei 2006
President Carlo Azeglio Ciampi (2001-2006)
Giorgio Napolitano (2006)
Voorganger Giuliano Amato
Opvolger Romano Prodi
Premier van Italië
Aangetreden 27 april 1994
Einde termijn 17 januari 1995
President Oscar Luigi Scalfaro
Voorganger Carlo Azeglio Ciampi
Opvolger Lamberto Dini
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Silvio Berlusconi ( Milaan, 29 september 1936) is een Italiaanse ondernemer en politicus. Hij was driemaal premier van Italië: van 27 april 1994 tot 17 januari 1995, van 11 juni 2001 tot 17 mei 2006 en van 8 mei 2008 tot 16 november 2011. Hij is de leider van de politieke partij Forza Italia, oprichter van het Italiaans media-imperium Mediaset en een van de eigenaren van de Italiaanse voetbalclub AC Milan. Hij is met een geschat bezit van 5,9 miljard euro een van de rijksten van Italië. [1]

Biografie

Toen hij jong was werkte Berlusconi met zijn vriend Confalonieri (ook een belangrijk hedendaags politicus) op cruiseschepen om geld te verdienen als muzikant en entertainer. Berlusconi is cum laude afgestudeerd in rechten, componeerde muziek en schrijft boeken.

Fininvest

In het jaar 1961 richtte Berlusconi Fininvest op, dat in de volgende decennia zou uitgroeien tot de holdingmaatschappij van vele dochterbedrijven. De belangrijkste projecten betroffen toen enkele grote bouwprojecten in Milaan. Door de aanleg van kabel-tv raakte hij verzeild in de mediawereld. Hij kocht een lokale zender en bouwde die als Canale 5 uit tot een landelijke commerciële omroep. Een jaar later (in 1979) werd de publiciteitsgroep Publitalia 80 opgericht. In 1984 werd het tv-kanaal Rete 4 opgekocht. Twee jaar later trad Fininvest de wereld van het voetbal binnen en werd het eigenaar van de voetbalclub AC Milan. Sinds 1991 maakt ook de uitgeverij Mondadori deel uit van de Fininvest Groep. Medusa Film, opgericht in 1995, werd in een aantal jaren de Italiaanse leider in filmproductie en filmdistributie.

Forza Italia en premierschap

In 1993, midden in de grootste politieke crisis die Italië gekend heeft, besloot Berlusconi de politiek in te gaan. Met zijn partij Forza Italia (letterlijk 'Kracht, Italië') wilde hij het gat opvullen dat de geëxplodeerde Democrazia Cristiana achterliet. De partij is erop gericht Italië als een bedrijf te besturen en staat voor vrijheid, familiewaarden en ondernemerschap. In 1994 werd Berlusconi voor het eerst premier van een centrum-rechtse coalitie, Huis van de Vrijheden. Dat duurde maar acht maanden, tot coalitiepartner Lega Nord de coalitie liet vallen. Tussen 1996 en 2001 zat Huis van de Vrijheden in de oppositie na de overwinning van de centrum- linkse coalitie L'Ulivo (De Olijfboom) van Romano Prodi. In 2001 haalde Huis van de Vrijheden opnieuw een meerderheid. Dit keer was de regering stabieler. Het kabinet-Berlusconi II is de langstzittende regering in de geschiedenis van Italië. In 2005, nadat moeilijkheden waren ontstaan met de christendemocratische regeringspartner UDC (Centrumdemocratische Unie), nam Berlusconi ontslag en vormde vervolgens zijn derde kabinet, kabinet-Berlusconi III.

Verkiezingen 2006

Bij de parlementsverkiezingen van 9 en 10 april 2006 leed Berlusconi een nipte nederlaag tegen de centrum-linkse coalitie. De linkse coalitie behaalt 49,8% van de stemmen, tegen 49,7% van Berlusconi´s coalitie. Hij verlangde echter hertelling van de stemmen. Het Italiaanse Hooggerechtshof bepaalde op 19 april dat Prodi in elk geval in het Huis van Afgevaardigden een meerderheid had behaald (van enkele tienduizenden stemmen).

De centrumpartijen zoals de UDC erkenden de winst van Prodi, terwijl de rechtse partijen weigerden de hoop op te geven. Op 2 mei 2006 diende Berlusconi zijn ontslag in van zijn regering. Op 17 mei werden zijn politieke tegenstander Romano Prodi en zijn nieuwe kabinet beëdigd.

Verkiezingen 2008

Na de val van het kabinet-Prodi II werden nieuwe verkiezingen uitgeschreven. Tijdens de campagne gingen verschillende politieke partijen met elkaar samenwerken, waardoor nieuwe partijen ontstonden zoals Volk van de Vrijheid van Berlusconi, de linkse Democratische Partij van Walter Veltroni, de Linkse Regenboog en de Unie van het Centrum van UDC-leider Pier Ferdinando Casini. Het zag er al in de peilingen naar uit dat Berlusconi de verkiezingen ging winnen, en dat deed hij dan ook. Het is zijn derde termijn als premier. Hieraan kwam een einde door de instelling van het tussentijds zakenkabinet van Mario Monti.

Verkiezingen april 2013

1rightarrow blue.svg Zie Italiaanse parlementsverkiezingen 2013 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Berlusconi zal in 2013 met zijn partij PDL kandidaat zijn voor de parlementsverkiezingen, zo gaf hij in december 2012 te kennen. Twee maanden eerder had hij nog gezegd van deelname af te zien. [2] Zijn kandidaatstelling lokte direct veel controverse uit, ook binnen de PDL en de Lega Nord, Berlusconi's belangrijkste coalitiegenoot in de afgelopen jaren. De Lega heeft aangegeven niet opnieuw samen met hem een regering te willen vormen, maar kwam daar later op terug, en vormde wederom een alliantie met Berlusconi. [3] Berlusconi sloot een alliantie met de Lega Nord en andere liberale partijen. De alliantie wist de verkiezingen niet te winnen, Berlusconi eindigde tweede op geruime afstand van Pier Luigi Bersani. Wel werd hij de grootste in de Italiaanse senaat. Dit verschil is te wijten aan de Italiaanse kieswetgeving, die in de Kamer de grootste partij nationaal 55% van de zetels bezorgt, maar de grootste partij per regio 55% van de zetels per regionaal kiesdistrict in de Senaat bezorgt. Omdat Berlusconi sterk staat in het noorden door zijn alliantie met de Lega Nord, kan hij aldus een meerderheid in de Senaat halen.

Einde lidmaatschap Senaat

In reactie op een voorgenomen stemming in de Senaat om hem zijn zetel te ontnemen trok Berlusconi's partij op 26 november 2013 de steun aan het kabinet-Letta in. [4] Op 27 november 2013 stemde een meerderheid van de senators Berlusconi uit het parlement wegens zijn veroordeling voor belastingfraude. [5]

In andere talen
Alemannisch: Silvio Berlusconi
azərbaycanca: Silvio Berluskoni
Bikol Central: Silvio Berlusconi
беларуская (тарашкевіца)‎: Сыльвіё Бэрлюсконі
kaszëbsczi: Silvio Berlusconi
emiliàn e rumagnòl: Silvio Berlusconi
estremeñu: Silvio Berlusconi
Bahasa Indonesia: Silvio Berlusconi
Interlingue: Silvio Berlusconi
Lëtzebuergesch: Silvio Berlusconi
македонски: Силвио Берлускони
Bahasa Melayu: Silvio Berlusconi
Napulitano: Silvio Berlusconi
Plattdüütsch: Silvio Berlusconi
norsk nynorsk: Silvio Berlusconi
Piemontèis: Silvio Berlusconi
português: Silvio Berlusconi
tarandíne: Silvie Berlusconi
srpskohrvatski / српскохрватски: Silvio Berlusconi
Simple English: Silvio Berlusconi
slovenčina: Silvio Berlusconi
slovenščina: Silvio Berlusconi
српски / srpski: Силвио Берлускони
Tiếng Việt: Silvio Berlusconi
Bân-lâm-gú: Silvio Berlusconi
粵語: 貝斯剛尼