Roepletters

De roepletters van het amateurstation aan boord van het stoomschip Rotterdam van de Holland-Amerika Lijn uit 1959[1]

Men gebruikt roepletters (Engels: call sign) om zich in de radiotelegrafie en radiotelefonie te kunnen identificeren.

Roepletters bestaan uit 1 tot 3 letters en/of cijfers (het prefix; voor Nederland: PA t/m PI; voor België ON t/m OT), gevolgd door minimaal één en maximaal drie letters, of vier cijfers (het suffix). Roepletters in Nederland werden tot voor kort toegewezen door Agentschap Telecom en in België door BIPT, maar mogen nu (binnen bepaalde grenzen) door de zendamateur zelf worden gekozen.

Om roepletters te verkrijgen moet men in het bezit zijn van een licentie als radiozendamateur, of voor maritieme radiocommunicatie (marifoon). Met een licentie kan vervolgens een Call (de roepletters) worden aangevraagd voor een bepaalde zendinstallatie.

In andere talen
العربية: رمز النداء
čeština: Volací značka
Deutsch: Rufzeichen
English: Call sign
Esperanto: Voksigno
eesti: Kutsung
Nordfriisk: Rööpteeken
Frysk: Ropteken
עברית: אות קריאה
magyar: Hívójel
Bahasa Indonesia: Tanda panggil
日本語: 識別信号
한국어: 호출부호
Bahasa Melayu: Pengenal
norsk nynorsk: Kallesignal
slovenčina: Volacia značka
svenska: Anropssignal
українська: Позивний