Կորդովայի ամիրայություն

Կորդովայի ամիրայություն
إمارة قرطبة
  Օմայան խալիֆայություն 756 - 929 Կորդովայի խալիֆայություն 
Umayyad Flag.svg
Քարտեզ

Coras del Emirato de Córdoba.png
(9-րդ դար)

Ընդհանուր տեղեկանք
Մայրաքաղաք Կորդովա
Լեզու արաբերեն
Կրոն իսլամ, քրիստոնեություն
Իշխանություն
Դինաստիա Օմայաններ
Պետության գլուխ ամիրա

Կորդովայի ամիրայություն ( արաբ․՝ إمارة قرطبة‎‎՝ իմարաթ կուրտուբա) միջնադարյան պետություն Պիրենեյան թերակղզու տարածքում 756-929 թվականներին [Ն 1]։ Հիմնադրել է Օմայան վերջին արքայազն Աբդ ալ-Ռահման I-ը՝ Արաբական խալիֆայությունում դինաստիական փոփոխությունից հետո։ Երկիրը կառավարել է Մուհամմադ մարգարեի տոհմին ազգակից Օմայան դինաստիան։ Տարածքը կազմել է առավելագույնը 500 000 քառ. կմ։

Պետության մայրաքաղաքն էր Կորդովան։ Այն ավելի քան երեք դար մնում է արաբական Իսպանիայի մշակութային, քաղաքական ու տնտեսական կենտրոնը։ Հզորության շրջանում, երբ անկում էր ապրում Աբբասյան խալիֆայությունը, այն կարողացել է հասնել լիակատար ինքնուրույնության։ Ամիրայությունն իր մեջ ներառում էր Կաստիլիան, Գալիցիան, Նավարրան, Արագոնը, Պորտուգալիան և այլն։

9-10-րդ դարում Կորդովայի ամիրայությունը մի քանի անգամ ենթարկվել է Ֆրանկական կայսրության, ինչպես նաև Պիրենեյան թերակղզու միակ քրիստոնեադավան պետության՝ Աստուրիայի թագավորության ասպատակումներին, որի արդյունքում կորցրել է տարածքի մի մասը։ 929 թվականին իշխող արքայատոհմը կարողանում է երկիրը վերջնականապես դարձնել ինքնիշխան խալիֆայություն։

Կորդովայի ամիրայությունը արաբական Իսպանիայի առաջին ինքնուրույն պետությունն էր, որը հիմնադրվել էր Օմայյան խալիֆայության կողմից Վեստգոթական թագավորության նվաճումից հետո (711)։ Այն կարևոր դերակատարում է ունեցել Իսպանիայի մշակույթի ու տնտեսության զարգացման մեջ, նպաստել իսպանացիների՝ որպես մեկ միասնական ազգի կազմավորմանը, որը տեղի ունեցավ Պիրենեյան թերակղզու քրիստոնյա բնակչության երկարդարյա պայքարի ընթացքում։

Պատմություն

Վեստգոթերի տեղաշարժը վաղ միջնադարում

Մուհամմադ մարգարեի կողմից իսլամի հիմնադրումից հետո Արաբական թերակղզում անկանոն և իրարից անկախ ապրող ցեղերը միավորվեցին մեկ դրոշի ներքո և ստեղծեցին համաարաբական առաջին պետությունը՝ Արաբական խալիֆայությունը։ Կարճ ժամանակում այն նվաճեց հարևան ու հեռավոր մի քանի երկրներ և սպառնալիք դարձավ ժամանակի խոշոր տերությունների՝ Բյուզանդական կայսրության և Սասանյան Պարսկաստանի համար։ Կռվելով երկու ճակատներով՝ երեք տասնամյակի ընթացքում արաբները կարողացան գրավել բյուզանդահպատակ բոլոր երկրները՝ կայսրությանը թողնելով միայն Փոքր Ասիա և Բալկանյան թերակղզիները, և ամբողջությամբ նվաճել Իրանական բարձրավանդակն ու Միջին Ասիան։ Արաբները կարողանում են հպատակեցնել նաև Հնդկաստանի արևմտյան նահանգները՝ հասնելով Գանգես գետի հովիտ ու Հիմալայներ, Մեծ Հայքը և Կովկասը, Հյուսիսային Աֆրիկան ու Միջերկրական ծովի մի քանի կղզիներ։ Հյուսիսային Աֆրիկան գրավելուց հետո արաբա- բերբերական զորքերը Տարիկ իբն Զիադի ղեկավարությամբ 711 թվականին անցնում են Եվրոպական աշխարհամաս։

Պիրենեյան թերակղզին այդ ժամանակ գտնվում էր վեստգոթերի տիրապետության տակ։ Միջերկրական ծովի ամբողջ ավազանը ժամանակին գտնվում էր Հռոմեական կայսրության հսկողության տակ, որը 395 թվականին բաժանվեց արևմտյան ու արևելյան հատվածների։ Արևմտյան Հռոմեական կայսրության տարածքը արագորեն գրավվում է գոթերի, վանդալների, ալանների, հոների, լանգոբարդների և այլ ցեղերի կողմից, որոնք 476 թվականին կործանեցին կայսրությունը։ Գոթերը մինչ այդ ապրում էին արևելաեվրոպական հարթավայրի կենտրոնական հատվածում։ Հարթավայրի արևելյան մասում՝ Դոնից Դնեպր գետերի տարածքում ապրող գոթերը հայտնի էին «արևելյան գոթեր» ( օստգոթեր) անունով, իսկ արևմտյան մասում՝ Դնեպրից Դնեստր գետերի միջև ապրող ցեղերը՝ «արևմտյան գոթեր» ( վեստգոթեր) անունով։ Հետագայում օստգոթերը հաստատվում են ժամանակակից Իտալիայի, իսկ վեստգոթերը՝ Իսպանիայի տարածքում։

Վեստգոթերը Հռոմում

414 թվականից Իսպանիայի տարածքում հաստատված հեթանոս վեստգոթերը որոշ ժամանակ անց՝ 589 թվականին, ընդունում են կաթոլիկություն։ Աստիճանաբար տեղաբնիկ հռոմեական իսպանացիներից ու վեստգոթերից ձևավորվեց տեղի արիստոկրատիան, որը կապ հաստատեց Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցու հետ։ Կրոնաքաղաքական վերնախավը իսպանաբնակ հրեաներին 693 թվականին պաշտոնապես արգելեց զբաղվել վաճառականությամբ։ Հաջորդ տարի բոլոր ոչ քրիստոնյաները հայտարարվեցին ստրուկներ՝ մեկ քայլ ցածր հասարակության բոլոր շերտերից։ Տեղացի քրիստոնյա բնակչությունը, սակայն, նույնպես գոհ չէր օտարածին վետսգոթերի կառավարումից։ Այսպիսի պայմաններում արաբաբերբերական զորքերը հայտնվեցին Իսպանիայում։

Եմենական ծագում ունեցող զորավար Մուսա իբն Նուայրը անցավ Ջիբրալթարը ( արաբ․՝ جبل طارق‎‎` Ջաբալ Տարիկ՝ զորավար Տարիկի անունով) և 5 տարում նվաճեց ողջ Պիրենեյան թերակղզին։ Բերբերները կրոնափոխվել էին իսլամի գրեթե մեկ դար դրանից առաջ և համարվում էին «երկրորդ կարգի» արաբներ։ Իսպանիայի նվաճման գործում մեծ դերակատարում ունեցան նաև սիրիացի վարձկան ձիավորները, ովքեր նույնպես արաբներին հավասար չէին դասվում։ 714 թվականին Նազիր իբն Մուսան նվաճեց թերակղու վեջին հենակետը՝ Աստուրիայի լեռները [1]։ Աստուրիացիների առաջնորդ Պելագիուսը Կովադոնգայում հաղթում է արաբներին ու ազատագրում լեռնային երկիրը՝ դառնալով Աստուրիայի արքա։ Այդպես սկսում է Իսպանիայի ազատագրումը ( իսպ.՝ Reconquista` «վերանվաճում»), որը տևում է 8 դարից ավելի։

711-718 թվականներին Իբերիական թերակղզու նվաճումից հետո իր իշխանությունն այնտեղ հաստատում է Օմայյան խալիֆայությունը (661-750)։ Ստեղծվում է վարչաքաղաքական միավոր՝ ալ-Անդալուսի նահանգ-ամիրայություն, որի ղեկավարի նստավայրն է դառնում Կորդովա քաղաքը։ Սկզբում նրան նշանակում էր Աֆրիկայի կուսակալը, որը ենթարկվում էր խալիֆին։ Շարունակելով հարձակումը՝ արաբները հասնում են ժամանակակից Ֆրանսիայի կենտրոնական հատվածում գտնվող Պուատիե քաղաքը, որտեղ Շառլ Մարտել (718-741) արքայի զորքերը նրանց պարտության են մատնում։ Արաբների առաջխաղացումը դեպի Եվրոպա կասեցվում է, և նրանք հետ են վերադառնում Պիրենեյան թերակղզի։ Իբերիայի մուսուլմանները բաժանվում էին քաղաքաբնակ արաբների, գյուղաբնակ բերբերների և զինվորական սիրիացիների։

8-րդ դարի կեսին Արաբական խալիֆայության կենտրոնական նահանգներում՝ Սիրիայում, Միջագետքում ու Արաբական թերակղզում, ուժեղանում է պայքարը կենտրոնական իշխանության հաամար։ Օմայանները, ովքեր իշխում էին 661 թվականից, թուլացել էին։ Օգտվելով դրանից՝ արաբական վերնախավը որոշում է օժանդակել Աբբասյաններին, ովքեր Մուհամմադ մարգարեի առավել մերձավոր ազգականներն էին։ Նրանց անունը ծագել է տոհմի հիմնադիր մարգարեի հորեղբայր Աբբասից։ Գահակալական կռիվների գլուխ կանգնեց Աբու ալ-Աբբասը, ով հետագայում խալիֆ դարձավ։

Խալիֆայության թուլացումից օգտվելով՝ ապստամբել էին հպատակ ժողովուրդները, այդ թվում՝ հայերը։ Արմինիա կուսակալության տարածքում հակաարաբական ապստամբության ղեկավարներն էին հայոց իշխաններ Աշոտ Բագրատունին (732-748) և Գրիգոր (745-746) ու Մուշեղ Մամիկոնյանները (748-753)։

750 թվականին Օմայանները գահընկեց են արվում, և Արաբական խալիֆայության ղեկավարումը անցնում է Աբբասյաններին (750-1258)։ Սիրիայում Օմայանների բոլոր ներկայացուցիչները՝ բացի Աբդ ալ-Ռահմանից, սպանվում են։ Նրան հաջողվում է փախչել Եգիպտոս, ապա՝ Հյուսիսային Աֆրիկա ( Մաղրիբ)։ Այս տարածքներում, սակայն, նա չի կարողանում հաստատվել, և 755 թվականին հեռանում է ալ-Անդալուս։ Իշխանը գրավում է Կորդովան և իրեն ամիրա հռչակում։ Սկզբնական շրջանում նա ձևականորեն ընդունում էր Աբբասյանների գերիշխանությունը, սակայն Աբու ալ-Աբբասին (750-754) հաջորդած երկրորդ խալիֆի՝ Աբու Ջաֆար ալ-Մանսուրի (754-775) ժամանակ՝ 765 թվականին, ալ-Անդալուսն ապստամբում է կենտրոնական իշխանության դեմ և դառնում ինքնուրույն։

768 թվականին Ֆրանկական թագավորությունում գահ էր բարձրացել Կառլոս Մեծը։ Ընդհանուր առմամբ նա կազմակերպել էր 50 արշավանք, որոնցից 30-ը անձամբ էր գլխավորել։ Արշավանքների արդյունքում նա կարողացել էր գրավել մեծ տարածքներ ժամանակակից Բելգիայի, Հոլանդիայի, Գերմանիայի, Շվեյցարիայի և Իտալիայի տարածքում։ Ֆրանկները արշավում են նաև Կորդովայի ամիրայություն՝ մեծ հաջողություններ ունենալով Արագոնի և Բասկոնիայի տարածքում։ 777 թվականին Կառլոս Մեծին օգնության խնդրանքով դիմել էր Սարագոսայի արաբ իշխանը՝ Աբդ ալ-Ռահմանի դեմ պատերազմի նպատակով։ 778 թվականին նա մեծաքանակ բանակով անցնում է Պիրենեյան լեռնաշղթան։ Մի քանի տարի տևած արշավանքի ընթացքում կրելով անհաջողություններ՝ Կառլոսը 793 թվականին հետ է վերադառնում Փարիզ։ Այս իրադարձությունները տեղ են գտել եվրոպական միջնադարյան բանահյուսության մեջ ( Երգ Ռոլանդի մասին

Կորդովայի մզկիթից մի հատված

Կորդովայի ամիրայությունը լիակատար ինքնիշխան պետություն դարձավ Աբդ ալ-Ռահման II-ի իշխանության տարիներին (822-852)։ Նա կարողանում է իր գերիշխանությունը հաստատել ամբողջ Պիրենեյան թերակղզու տարածքում։ Ամիրայի գերիշխանությունն ընդունում են տեղական մուսուլման կառավարիչները, ովքեր նպաստում են ժողովրդի շրջանում իսլամի տարածմանը և քրիստոնեադավան Աստուրիայի թագավորության ազդեցության նվազմանը։ Երկրում կառուցվում են բերդեր ու ամրություններ, ստեղծվում է կայուն բանակ։ Ավելի կանոնակարգվում է վարչաքաղաքական ապարատը, զորավարները և իշխանները հաստատվում են պետության տարբեր գավառներում։

Աբդ ալ-Ռահման II-ի մահից հետո՝ հատկապես Աբդալլահ ամիրայի կառավարման տարիներին (888-912), արաբների ու բերբերների միջև բախումները նոր թափ են ստանում։ Դա առիթ է հանդիսանում քրիստոնյաների համար, ովքեր ստեղծում են նոր պետություններ ( Գալիսիայի անկախության վերականգնում, Բարսելոնի կոմսություն, Նավարրայի թագավորություն)։ Դրան զուգահեռ ուժեղանում են մուսուլման իշխանների կենտրոնախույս ձգտումերը և ժողովրդական ապստամբությունները, որոնք երբեմն կրում են տարերային բնույթ։ Ամիրայության վրա ուժեղանում են հարձակումները ոչ միայն հարևան քրիստոնեադավան երկրների, այլև Հյուսիսային Աֆրիկայի արաբական պետությունների կողմից։

912 թվականին Կորդովայում գահ է բարձրանում քսանմեկամյա Աբդ ալ-Ռահման III-ը։ Նա ոչ միայն ճնշում է ապստամբությունները, այլև հարձակումներ գործում քրիստոնեադավան երկրների վրա։ Մեկ տասնամյակի ընթացքում նա կարողանում է վերականգնել ամիրայության նախկին հզորությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում Հյուսիսային Աֆրիկայի կենտրոնական հատվածներում իրեն խալիֆ էր հռչակել շիադավան Ուբեյդալլահը, ով սերում էր Ալի իբն Աբի Տալիբ խալիֆից (656-661) և Մուհամմադ մարգարեի դստեր Ֆատիմայից։ Նորաստեղծ պետությունը կարճ ժամանակում միավորում է ողջ Հյուսիսային Աֆրիկան՝ մեկը մյուսի հետևից նվաճելով Իդրիսիների (Մարոկկո), Ռուստամիների (Ալժիր) և Աղլաբիների (Թունիս և Սիցիլիա) ամիրայությունները, ավելի ուշ՝ Թուլունիների պետությունը (Եգիպտոս) և հիմնադրում Կահիրե մայրաքաղաքը։ Փաստորեն՝ կենտրոնական Աբբասյան խալիֆայությունից բացի, որի մայրաքաղաքը Բաղդադն էր, ստեղծվում է մեկ այլ կրոնաքաղաքական միավոր՝ Ֆաթիմյան խալիֆայությունը, որը, ի տարբերություն մյուսի, շիադավան էր։ Օգտվելով քաղաքական այս խառնաշփոթից՝ Պիրենեյան թերակղզու մեծ մասը միավորած Աբդ ալ-Ռահմանը 929 թվականին իրեն խալիֆ է հռչակում [2]։ Կորդովայի ամիրայությունը վերածվում է խալիֆայության։

Other Languages