Astrocito

Tinguidura inmunocitoquímica dos astrocitos en cultivo usando un anticorpo contra a proteína acídica fibrilar glial.
Astrocitos illados vistos con microscopio confocal. Imaxe: Nathan S. Ivey e Andrew G. MacLean.
Astrocito nun cultivo celular de roedor tinguido para a proteína acídica fibrilar glial (vermello)
Astrocito nun cultivo de células cerebrais de feto humano de 23 semanas.
Astrocitos da medula espiñal de rata tinguidos para a proteína acídica fibrilar glial (verde).
Astrocitos (vermellos) entre neuronas no córtex cerebral vivo.
Interaccións metabólicas entre os astrocitos e as neuronas dun estudo computacional feito por Çakιr et al., 2007.

Os astrocitos, tamén chamados colectivamente astroglía, son células de glía cunha característica forma estrelada (de onde lles vén o nome), que se encontran no encéfalo e medula espiñal. Son as célula máis abundantes do cerebro humano. Realizan moitas funcións, como colaboraren bioquimicamente coas células endoteliais da barreira hematoencefálica, a provisión de nutrientes ao tecido nervioso, o mantemento do equilibrio iónico extracelular, e interveñen na reparación e proceso de cicatrización dos tecidos danados do cerebro e medula espiñal.

Diversas investigacións realizadas desde mediados da década de 1990 atoparon que os astrocitos propagan ondas de Ca2+ intercelulares a longas distancias en resposta á estimulación, e, igual que as neuronas, poden liberar certos transmisores (chamados gliotransmisores) dun modo dependente do Ca2+. Os datos suxiren que os astrocitos tamén envían sinais ás neuronas por medio da liberación de glutamato dependente de Ca2+.[1] Estes descubrimentos fixeron que os astrocitos sexan unha importante área de investigación en neurociencia.

Descrición

Os astrocitos son un subtipo de células gliais no sistema nervioso central. Teñen forma estrelada con moitos procesos celulares que envolven as sinapses que realizan as neuronas. Os astrocitos identificáronse clasicamente por análise histolóxica; moitas destas células expresan o filamento intermedio proteína acídica fibrilar glial (GFAP). Existen varias formas de astrocitos no sistema nervioso central, entre os que están os fibrosos, protoplásmicos, e radiais. A glía fibrosa está xeralmente localizada na substancia branca, ten relativamente poucos orgánulos, e presenta procesos celulares longos e non ramificados. Este tipo con frecuencia presenta "pés vasculares" que conectan fisicamente as células da parte externa da parede do capilar cando están moi próximas entre elas. A glía protoplásmica é a máis común e atópase na substancia gris, posúe unha gran cantidade de orgánulos, e mostra procesos celulares terciarios curtos e moi ramificados. A glia radial está disposta nun plano perpendicular ao eixe dos ventrículos cerebrais. Un dos seus procesos chega á pía máter, e o outro introdúcese profundamente na substancia gris. A glía radial está principalmente presente durante o desenvolvemento, e xoga un papel na migración neuronal. As células de Mueller da retina e as células de glía de Bergmann do córtex do cerebelo son unha excepción, porque están presentes na vida adulta. Cando están próximos á pía máter, as tres formas de astrocitos envían procesos que forman a membrana pia-glial.

Other Languages
العربية: خلية نجمية
български: Астроцит
bosanski: Astrocit
català: Astròcit
čeština: Astrocyt
dansk: Astrocyt
Deutsch: Astrozyt
English: Astrocyte
español: Astrocito
فارسی: آستروسیت
français: Astrocyte
עברית: אסטרוציט
հայերեն: Աստրոցիտ
Bahasa Indonesia: Astrosit
italiano: Astrocita
қазақша: Астроцит
lietuvių: Astrocitas
Nederlands: Astrocyt
norsk nynorsk: Astrocytt
polski: Astrocyt
português: Astrócito
română: Astrocit
русский: Астроцит
Simple English: Astrocyte
slovenčina: Astrocyt
slovenščina: Astrocit
српски / srpski: Астроцит
svenska: Astrocyt
Kiswahili: Astrosaiti
Türkçe: Astrosit
українська: Астроцит