مالکیت

تعاریف زیادی برای مالکیّت در متون فقهی و غیر فقهی آمده‌است که با توجه به آن‌ها می‌توان چنین گفت:

در فقه اسلامی در رابطه با مالکیت می‌خوانیم: «مالکیت رابطه‌ای است اعتباری بین مال از یک طرف و بین شخص (حقیقی یا حقوقی) از طرف دیگر که بر اساس آن مالک می‌تواند هر تصرف معقولی را که مایل باشد در آن انجام دهد». سید محمد کاظم یزدی در تعریف مالکیت می‌گوید: «حقیقت مالکیت فقط یک اعتبار عقلایی است. عقلا چیزی را که در دست کسی قرار دارد (و متعلق به اوست) علقه‌ای بین او و چیزی که در اختیار وی می‌باشد اعتبار می‌کنند که این رابطه، منشأ تسلط وی بر آن چیز می‌باشد یا اینکه آنچه را که اعتبار می‌کنند عبارت است از همان تسلط».[۱] در کتاب البیع نیز آمده‌است: «مالکیّت، اعتباری عقلایی است که یکی از احکام آن عبارت است از قدرت بر تغییر و تحوّل آن مال».[۲]

زبان های دیگر
azərbaycanca: Mülkiyyət
башҡортса: Милек
беларуская: Уласнасць
беларуская (тарашкевіца)‎: Уласнасьць
български: Собственост
čeština: Vlastnictví
Deutsch: Inhaber
English: Ownership
עברית: בעלות
हिन्दी: स्वामित्व
Bahasa Indonesia: Kepemilikan
日本語: 所有権
қазақша: Меншік
ಕನ್ನಡ: ಒಡೆತನ
한국어: 소유권
lietuvių: Savininkas
ਪੰਜਾਬੀ: ਮਲਕੀਅਤ
polski: Własność
Simple English: Ownership
slovenščina: Imetnik
svenska: Ägande
українська: Власність
oʻzbekcha/ўзбекча: Mulk
Tiếng Việt: Sở hữu
中文: 所有权