شرف

شرف به معنی بزرگواری و بلندمرتبگی است. این کلمه در اصل به معنای بلندی و مکان بلند است. به فردِ بلندمرتبه و بزرگوار، شریف گفته می‌شود. شریف همچنین از صفات خداوند است.[۱] شریف (در عربی به معنی نجیب، مهتر، و همچنین رفیع و قوی در مقابل وضیع و ضعیف) در بین اعراب عنوان هر مردی است که به سبب مفاخر اجدادی خویش از اشخاص عادی برتر شمرده شود. این برتری که از طریق پدر به پسر منتقل می‌گردد، «شَرَف» خوانده می‌شود.

قبل از اسلام در میان اعراب شرط «شرف» آن بوده که در سلسله نیاکان پدری شخص چندتن صاحب مفاخر باشند. پس از ظهور اسلام، با وجود آنکه مبنای هرگونه شرف و برتری تقوی شمرده شد، به سبب تکریم و احترام محمد و خاندان او، اغلب عنوان شریف به مردان بنی هاشم (اعم از آل عباس و آل ابی‌طالب) اطلاق می‌شد. از اواخر عهد عباسیان عنوان «شریف» اختصاصاً برای نوادگان علی بن ابی‌طالب از دو فرزندش حسن مجتبی و حسین بن علی به کار برده می‌شد. در قرون بعدی با غلبه استعمال سید برای نوادگان حسین بن علی، تدریجاً عنوان «شریف» مخصوص آل حسن شد. شرفا در سراسر عالم اسلامی مورد حرمت و تکریم فوق‌العاده عامه مسلمین بودند.[۲]

  • منابع

منابع

  1. بزرگواری
  2. دائرةالمعارف فارسی مصاحب
زبان های دیگر
العربية: شرف
asturianu: Honor
azərbaycanca: Şərəf
žemaitėška: Guoda
беларуская: Анорэ
བོད་ཡིག: མཚན་སྙན།
català: Honor
čeština: Čest
dansk: Ære
Deutsch: Ehre
English: Honour
Esperanto: Honoro
español: Honor
eesti: Au
euskara: Ohore
suomi: Kunnia
français: Honneur
galego: Honra
हिन्दी: सम्मान
hrvatski: Čast
Kreyòl ayisyen: Lonè
Ido: Honoro
íslenska: Heiður
italiano: Onore
日本語: 名誉
ಕನ್ನಡ: ಗೌರವ
한국어: 명예
Latina: Honos
lietuvių: Garbė
Nederlands: Eer
norsk nynorsk: Ære
norsk: Ære
português: Honra
română: Onoare
русский: Честь
sicilianu: Disonuri
Simple English: Honour
slovenčina: Česť
chiShona: Ruremekedzo
српски / srpski: Čast
svenska: Heder
татарча/tatarça: Намус
українська: Честь
中文: 名譽