Imperativo

Imperativo estas gramatika formo por esprimi ordonon.

En Esperanto imperativo estas la verba finaĵo -u,sed ĉar la sama finaĵo estas uzata ankaŭ por esprimi volon/dezironĝi nomiĝas ankaŭ volitivo.

En kelkaj lingvoj (kiel volapuko kaj lingvo blua), volitivo kaj imperativo havas apartan formon, ĝenerale, en hindeŭropaj lingvoj havas la saman formon.

Esprimojn kiel "bonvole" klarigas pri la imperativo aŭ volitiva uzo. En kelkaj lingvoj, kiel la portugala, ankaŭ la vortkonstruo kaj voĉlaŭteco klarigas tion. En la ĝermanaj lingvoj, la normala uzo estas la imperativa, kaj oni devas uzi "bonvolaj formuloj" por klarigi la volitivon, sed en aliaj, kiel la portugala, volitiva estas normala uzo, kaj oni devas uzi formulojn kiel "mi ordonas" por marki la imperativon. Tio kaŭzas interkulturajn problemojn, ĉar ekzemple, portugallingvano ne uzos ofte en Esperanto "bonvole" aŭ "dankon" kaj ŝajnos kruda al ĝermanparolanto.


Other Languages
العربية: فعل أمر
čeština: Imperativ
dansk: Imperativ
español: Modo imperativo
فارسی: وجه امری
galego: Imperativo
עברית: ציווי
hrvatski: Imperativ
Bahasa Indonesia: Modus imperatif
íslenska: Boðháttur
italiano: Imperativo
日本語: 命令法
한국어: 명령법
Latina: Imperativus
Lëtzebuergesch: Imperativ
Nederlands: Gebiedende wijs
norsk nynorsk: Imperativ
norsk: Imperativ
português: Modo imperativo
română: Imperativ
srpskohrvatski / српскохрватски: Imperativ
slovenščina: Velelnik
српски / srpski: Императив
svenska: Imperativ
українська: Наказовий спосіб
Tiếng Việt: Mệnh lệnh thức
中文: 祈使語氣