Gramatika modo

Gramatika modo estas ĉefe kategorio de verba formo. Ĝi indikas la realecon, certecon, aŭ specon de nerealeco/necerteco. En Esperanto ekzistas nur kvar fleksiaj modoj: deklara, aŭ reala (kun tri verbotempoj, -is, -as, -os); ordona, aŭ vola (imperativo, -u); kondiĉa, aŭ imaga (kondicionalo, -us); kaj infinitiva, aŭ neŭtra (infinitivo, -i). La demandaj kaj neaj modoj en Esperanto montriĝas per la memstaraj partikuloj "ĉu" kaj "ne", dum en kelkaj lingvoj ili montriĝas per fleksioafikso.

En aliaj lingvoj ekzistas multaj aliaj fleksiaj modoj, ekz. ebla, hipoteza, duba, verŝajna, konjekta, ktp. La funkcioj de la u-modo de Esperanto dividiĝas en kelkaj lingvoj en optativa, subjunktiva, admona, kaj aliaj distingoj. Kontraŭe, kelkaj lingvoj montras per partikuloj la modojn, kiujn montras Esperanto per fleksioj: ekz. to montras infinitivon en la angla.


Vidu ankaŭ

Other Languages
Чӑвашла: Тайăлни
dansk: Modus
español: Modo gramatical
eesti: Kõneviis
suomi: Tapaluokka
français: Mode (grammaire)
magyar: Igemód
Bahasa Indonesia: Modus
íslenska: Hættir sagna
日本語: 法 (文法)
la .lojban.: gerna selcni
қазақша: Рай
한국어: 서법
Lingua Franca Nova: Moda (gramatica)
lietuvių: Nuosaka
Nederlands: Wijs
norsk nynorsk: Modus
português: Modo verbal
davvisámegiella: Vuohki (giellaoahpalaš)
slovenščina: Glagolski naklon
svenska: Modus
Türkçe: Kip
українська: Спосіб дієслова
中文: 语气