Dido (antikvo)

La morto de Dido, pentraĵo de A. Sacchi.

Laŭ grekaj kaj romiaj fontoj, Dido, foje Didona, aŭ Elizo de Tiro aperas kiel fondintino kaj unua reĝino de Kartago, en la nuna Tunizio. Ŝia famo ŝuldiĝas ĉefe al rakonto inkludita en la Eneado de la romia poeto Vergilio.

Ŝi estis filino de la reĝo de Tiro, nome Belo, konata ankaŭ kilel Muto. Dido havis du gefratojn: nome Pigmaliono, kiu heredis la regnon Tiro, kaj Ana. Ŝin ame konkeris kaj poste forlasis Eneo, rifuĝinto el Trojo, fondonto de la romia regno; ŝi bruligis sin en sia amdoloro sur ŝtiparo, kiel Vergilio rakontas en sia Eneado[1]

  • notoj

Notoj

  1. <Komentaro al Somermeznokta sonĝo de William Shakespeare, trad. Kalman Kalocsay, J. Régulo, La Laguna,1967. p. 88.
Other Languages
العربية: عليسة
asturianu: Dido
български: Дидона
brezhoneg: Didon
català: Dido
čeština: Dídó
dansk: Dido
Ελληνικά: Διδώ
English: Dido
español: Dido
euskara: Dido
français: Didon
hrvatski: Didona
magyar: Dido
Հայերեն: Դիդոնե
Bahasa Indonesia: Dido (Ratu Kartago)
italiano: Didone
日本語: ディードー
한국어: 디도
Latina: Dido
lietuvių: Didona
Bahasa Melayu: Dido (Ratu Carthage)
Nederlands: Dido (mythologie)
occitan: Didon
polski: Dydona
português: Dido
română: Didona
русский: Дидона
srpskohrvatski / српскохрватски: Didona
Simple English: Dido, Queen of Carthage
slovenščina: Didona
српски / srpski: Дидона
svenska: Dido
українська: Дідона
中文: 狄多
Bân-lâm-gú: Dido