Νίκολας Ραίριχ

Νίκολας Ραίριχ
N Roerich.jpg
Γέννηση27 Σεπτεμβρίουιουλ. / 9  Οκτωβρίου 1874γρηγ.[1]
Αγία Πετρούπολη[2]
Θάνατος13  Δεκεμβρίου 1947[3][1][4][5]
Naggar
ΥπηκοότηταΡωσική Αυτοκρατορία
ΣπουδέςImperial Academy of Arts
Ιδιότηταφιλόσοφος, ζωγράφος, χορογράφος, συγγραφέας, αρχαιολόγος, ποιητής και διπλωμάτης
ΣύζυγοςHelena Roerich
ΤέκναSvetoslav Roerich και George de Roerich
ΓονείςKonstantin Fjodorovič Rerich και Maria Vasiljevna Rerich
ΑδέλφιαBoris Konstantinovič Rerich και Vladimir Roerich
ΒραβεύσειςΛεγεώνα της Τιμής
ΙστοσελίδαΕπίσημη ιστοσελίδα
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

Ο Νίκολας Κονσταντίνοβιτς Ραίριχ (9 Οκτωβρίου, 1874 - 13 Δεκεμβρίου, 1947) ήταν Ρώσος συμβολιστής ζωγράφος[6], ο πρωτότοκος γιος του δικηγόρου και συμβολαιογράφου Κονσταντίν Ραίριχ και της συζύγου του Μαρίας. Μεγαλωμένος στο άνετο περιβάλλον μιας μεσοαστικής ρωσικής οικογένειας, ο Νίκολας είχε το πλεονέκτημα της συχνής επαφής με συγγραφείς, καλλιτέχνες και επιστήμονες που επισκέπτονταν συχνά την οικογένεια, από τα παιδικά του μόλις χρόνια[7].

Βίος

Μόλις σε ηλικία 9 ετών ακολουθεί τον αρχαιολόγο Ιβανόφσκι στις ανασκαφές του σε ερείπια της περιοχής της Ιζβάρα. Τούτη η περιπέτεια της αποκάλυψης των μυστηρίων του παρελθόντος ανάβει μέσα του μια σπίθα ενδιαφέροντος για την αρχαιολογία, η οποία θα κρατήσει για όλη την υπόλοιπη ζωή του[8]. Σε νεαρή ηλικία ακόμη έχει τη δική του συλλογή προϊστορικών αντικειμένων, νομισμάτων και ορυκτών και χτίζει το δικό του εργαστήρι για τη μελέτη των φυτών και των δέντρων. Την ίδια εποχή περίπου αποκαλύπτεται και το ταλέντο του στο σχέδιο. Στην ηλικία των 16 σκέπτεται πολύ σοβαρά να μπει στη Σχολή Καλών Τεχνών και να συνεχίσει την καριέρα του ως καλλιτέχνης. Ωστόσο, τούτη η επιθυμία του προσωρινά ανακόπτεται, καθώς η άποψη του πατέρα του είναι ότι πρέπει να ακολουθήσει τα δικά του βήματα στη Nομική Σχολή. Ο δρόμος του καλλιτέχνη δεν είναι ο κατάλληλος για ένα υπεύθυνο μέλος της κοινωνίας. Τελικά πατέρας και γιος καταλήγουν σε συμβιβασμό κι έτσι το φθινόπωρο του 1893 ο Νίκολας μπαίνει ταυτόχρονα στη Σχολή Καλών Τεχνών και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης.

Το 1895 ο Ρέριχ συνάντησε το σημαντικό συγγραφέα, κριτικό και ιστορικό Βλαντιμίρ Στασόφ. Ο Στασόφ τον σύστησε σε πολλούς συνθέτες και καλλιτέχνες της εποχής του -τον Μουσόργκσκι, τον Ρίμσκι-Κορσακόφ, τον Στραβίνσκι και τον Φίοντορ Τσαλιάπιν. Στα κοντσέρτα του Κονσερβατορίου της Αυλής άκουσε έργα των Γκλάζουνοφ, Λιάντοφ, Αρένσκι, Βάγκνερ, Σκριάμπιν και Προκόφιεφ, γεγονός που αύξησε τον ενθουσιασμό του για τη μουσική. Φαίνεται πως του άρεσε ιδιαίτερα ο Βάγκνερ, γιατί αργότερα ως σκηνογράφος παράγει σχέδια για τις περισσότερες από τις όπερες του μεγάλου συνθέτη. Στα τέλη της δεκαετίας του 1890 υπήρξε μια άνθηση των τεχνών στη Ρωσία, ιδιαίτερα στην Αγ. Πετρούπολη, όπου η αβάν-γκαρντ σχολή σχημάτιζε αρκετές διαφορετικές ομάδες, καθοδηγούμενη από το νεαρό τότε Σεργκέι Ντιάγκιλεφ. Ο Ντιάγκιλεφ είχε μπει στη Νομική δύο xρόνια πριν από τον Ραίριχ και ήταν από τους πρώτους που εκτίμησαν τα ταλέντα του ως ζωγράφου και ερευνητή του ρωσικού παρελθόντος.

Μόλις τελείωσε την πτυχιακή του στο πανεπιστήμιο, ο Ραίριχ σχεδίασε ένα ταξίδι στην Ευρώπη για ένα χρόνο, προκειμένου να επισκεφθεί τα διάσημα μουσεία της και τα καλλιτεχνικά εργαστήρια του Βερολίνου και του Παρισιού. Λίγο πριν φύγει, όμως, γνώρισε την Έλενα Σαποσνίκοβα, κόρη του αρχιτέκτονα Σαποσνίκοφ και ανιψιά του συνθέτη Μουσόργκσκι. Οι δύο νέοι ένιωσαν μια αμοιβαία έλξη και όταν ο Νίκολας γύρισε από το ταξίδι του, ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου. Η Έλενα Pαίριχ ήταν μια χαρισματική γυναίκα, ταλαντούχα πιανίστρια και συγγραφέας αρκετών βιβλίων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται το Θεμέλια του Βουδισμού και η ρωσική μετάφραση του έργου της Ε. Π. Μπλαβάτσκι Μυστική Δοξασiα. Η συλλογή της Γράμματα σε δύο τόμους είναι ένα παράδειγμα των στοχασμών που αντάλλαξε με αρκετούς φίλους, εχθρούς και συνεργάτες αντάμα. Αργότερα ο Νίκολας και η Έλενα Pαίριχ ίδρυσαν τον Οργανισμό της Άγκνι Γιόγκα, με τον οποίο φιλοδοξούσαν να αγκαλιάσουν και να συνθέσουν τις φιλοσοφίες και τις θρησκευτικές διδασκαλίες όλων των εποχών.

Ωστόσο, το νέο νοικοκυριό χρειαζόταν και σταθερό επάγγελμα. Έτσι, ο Νίκολας έκανε αίτηση και πήρε τη θέση του Γραμματέα της Σχολής που διέθετε η Εταιρία για την Ενθάρρυνση της Τέχνης. Αργότερα έγινε πρόεδρος και τούτη ήταν η πρώτη από τις πολλές θέσεις που κατέλαβε ο Pαίριχ ως δάσκαλος και ομιλητής για τις τέχνες. Με τη δουλειά του κατόρθωσε να βγάλει τη Σχολή από την ακαδημαϊκή μετριότητα, εισάγοντας ένα σύστημα εκπαίδευσης στην τέχνη επαναστατικό ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα.

Σύμφωνα με αυτό το σύστημα η διδασκαλία των τεχνών -όπως η ζωγραφική, η μουσική, το τραγούδι, ο χορός, το θέατρο- και οι αποκαλούμενες «βιομηχανικές τέχνες» -όπως η κεραμική, η ζωγραφική σε πορσελάνη και το μηχανικό σχέδιο- γίνεται κάτω από την ίδια στέγη σε ένα ευέλικτο και αποδοτικό πρόγραμμα σπουδών. Τούτη η γονιμοποιητική διασταύρωση των τεχνών είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο σκεπτόταν ο Νίκολας Ραίριχ.

Η τάση του ήταν να εναρμονίζει και να βρίσκει αντιστοιχίες σε φαινομενικά αντίθετα πράγματα σε όλους τους τομείς της ζωής. Αυτό ήταν το έμβλημα της σκέψης του και το ανακαλύπτει κανείς σε όλες τις δραστηριότητές του. Σε κάθε περίπτωση προσπαθούσε να σπάσει το φαινόμενο της εξειδίκευσης, συνδέοντας τα ηθικά προβλήματα με την επιστημονική γνώση του περιβάλλοντος κόσμου. 'Οπως το θέτει ο Γκάραμπεντ Μπέλιαν στο βιβλίο του Νίκολας Ρέριχ, «...μάθαινε πράγματα που οι άλλοι τα αγνοούσαν. Aντιλαμβανόταν σχέσεις ανάμεσα σε φαινομενικά απομονωμένα φαινόμενα και ασυνείδητα ένιωθε την παρουσία ενός άγνωστου θησαυρού».

Το 1902 οι Ραίριχ γιόρτασαν τη γέννηση του πρώτου γιου τους, Γεώργιου, ενώ τα καλοκαίρια του 1903 και 1904 έκαναν εκτεταμένες περιοδείες στη ρωσική επαρχία, προκειμένου να συγκρίνει ο Νίκολας τα αρχαία μνημεία, τις εκκλησίες και τα τείχη των πόλεων και να καταγράψει το ιστορικό πλαίσιο της ρωσικής αρχιτεκτονικής. Τότε ακριβώς συνέλαβε το σχέδιό του για τη διατήρηση της παγκόσμιας πολιτιστικής κλήρονομιάς, καθώς στα ταξίδια του συνάντησε την αδιαφορία των αρχών για τη συντήρηση των τοπικών αρχιτεκτονικών μνημείων. Την ίδια εποχή ζωγράφισε και τα πρώτα του θρησκευτικά θέματα. Aνάμεσά τους τον Τελευταίο Άγγελο και τη Φλεγόμεvn Kάμιvο, θέματα στα οποία επέστρεψε αρκετές φορές σε μεταγενέστερες περιόδους. Σε πολλές περιπτώσεις, επίσης, αναφέρεται στο «θησαυρό», όπως στο Θησαυρός του Βουνού, ή το Kρυμμένος Θησαυρός κ.λπ. Είναι ξεκάθαρο πως ο θησαυρός του δεν είναι υλικός. Αναφέρεται σε κρυμμένους πνευματικούς θησαυρούς, διαθέσιμους ωστόσο σε εκείνους που επιθυμούν να τους ξεθάψουν.

άλλες γλώσσες
asturianu: Nikolái Roerich
azərbaycanca: Nikolay Rerix
български: Николай Рьорих
Esperanto: Nikolao Roerich
français: Nicolas Roerich
latviešu: Nikolajs Rērihs
Malagasy: Nicolas Roerich
مازِرونی: نیکلاس رریخ
Nederlands: Nikolaj Rjorich
norsk nynorsk: Nicholas Roerich
Livvinkarjala: Nikolai Rerih
српски / srpski: Николај Рерих
татарча/tatarça: Николай Рерих
oʻzbekcha/ўзбекча: Rerix Nikolay Konstantinovich