Αλεξάντρ Οπάριν

Αλεξάντρ Οπάριν
Aleksandr Oparin 1938.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση2  Μαρτίου 1894[1][1]
Ούγκλιτς[2]
Θάνατος21  Απριλίου 1980[3][4][5][6][1][1]
Εκουαδόρ[7]
Τόπος ταφήςΚοιμητήριο Νοβοντέβιτσι
Χώρα πολιτογράφησηςΈνωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Θρησκείαχριστιανός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΡωσικά[8]
ΕκπαίδευσηΔιδάκτωρ των Επιστημών στην Βιολογία
Διδάκτωρ των Επιστημών στη Φυσική και τα Μαθηματικά
ΣπουδέςFaculty of Physics and Mathematics of Moscow Imperial University
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταβιολόγος
βιοχημικός
χημικός
ΕργοδότηςΚρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΤάγμα του Λένιν
Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας
Τάγμα του Πατριωτικού Πολέμου 2ου βαθμού
Βραβείο Καλίνγκα (1976)
Empresa de Ferrocarriles Ecuatorianos
Medal "For Valiant Labour in the Great Patriotic War 1941–1945"
Χρυσό μετάλλιο Λομονόσοφ (1979)
Βραβείο Λένιν
Τάξη του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς Οπάριν (ρώσ.: Алекса́ндр Ива́нович Опарин, Ούγκλιτς 2 Μαρτίου 1894Μόσχα 21 Απριλίου 1980) ήταν Σοβιετικός βιοχημικός, γνωστός για τη συνεισφορά του στη θεωρία της προέλευσης της ζωής και για το βιβλίο του Η προέλευση της ζωής. Μελέτησε ακόμα τη βιοχημεία των υλικών διεργασιών των φυτών και τις ενζυμικές αντιδράσεις στα φυτικά κύτταρα. Απέδειξε ότι πολλές από τις διεργασίες παραγωγής τροφής βασίζονται στη βιοκατάλυση και ανέπτυξε τις βάσεις για τη βιομηχανική βιοχημεία στη Σοβιετική Ένωση.[9]

Βιογραφία

Ο Οπάριν πήρε πτυχίο από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1917 και το 1927 έγινε καθηγητής βιοχημείας. Το 1924 διατύπωσε μια θεωρία για τη ζωή στη Γη, με βάση την οποία η ζωή αναπτύχθηκε σταδιακά μέσω χημικής εξέλιξης οργανικών μορίων σε μία αρχέγονη σούπα. Το 1935 μαζί με τον Ακαδημαϊκό Αλεξέι Μπαχ ίδρυσαν το Ινστιτούτο Βιοχημείας της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών.[9] Το 1939 έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, ενώ το 1946 πλήρες μέλος. Τη δεκαετία του 1940 και το 1950 υποστήριξε τις ψευδοεπιστημονικές θεωρίες του Τροφίμ Λίσενκο και της Όλγας Λεπεσίνσκαγια.[10] Το 1970 εξελέγη πρόεδρος της «Διεθνούς Εταιρείας για τη Μελέτη της Προέλευσης της Ζωής». Πέθανε σε ηλικία 86 ετών και τάφηκε στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι.

Ο Οπάριν έγινε Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας το 1969, έλαβε το Βραβείο Λένιν το 1974 και τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο Λομονόσοφ το 1979 για «εξαιρετικά επιτεύγματα στη βιοχημεία». Του δόθηκε ακόμα 5 φορές το Παράσημο Λένιν.

άλλες γλώσσες
Esperanto: Aleksandr Oparin
Bahasa Indonesia: Alexander Oparin
íslenska: Alexander Oparin
македонски: Александар Опарин
Nederlands: Aleksandr Oparin
português: Aleksandr Oparin
srpskohrvatski / српскохрватски: Aleksandar Oparin
Simple English: Alexander Oparin
српски / srpski: Александар Опарин
oʻzbekcha/ўзбекча: Aleksandr Oparin