Палеаграфія

Палеагра́фія (грэч.: παλαιός — старажытны; грэч.: γραφω — пішу), дапаможная гістарычная навука, якая вывучае знешнія прыкметы рукапісных помнікаў у іх гістарычным развіцці.

Агульнай палеаграфіі не існуе, а ў залежнасці ад алфавітаў, а таксама і моў, адрозніваюць палеаграфіі арабскую, армянскую, грузінскую, глаголіцкую, грэчаскую, індыйскую, кірыліцкую, кітайскую, лацінскую і інш. Напрыклад, славянская палеаграфія, у залежнасці ад мовы і асаблівасцей культурнага развіцця, падзяляецца на балгарскую, беларускую, заходнеславянскую, украінскую, рускую і сербскую.

Асноўная задача палеаграфіі — вывучэнне знешніх прыкмет старажытных рукапісаў дзеля вызначэння часу і месца іх стварэння. Вывучэнне знешніх прыкмет таксама дазваляе вызначыць аўтарства, гісторыю стварэння, устанавіць аўтэнтычнасць, выявіць падробкі і г. д.

Прадметам палеаграфіі з’яўляецца вывучэнне менавіта старажытных, або тых, што, прынамсі, маюць прыкметы старажытнасці, рукапісных помнікаў пісьменнасці як такой, г. зн. прызначаных іменна для перадачы інфармацыі, але не прадметаў матэрыяльнай культуры, якія маюць якія-небудзь надпісы. Надпісы на бытавых прадметах, вышыўкі тэкстаў на прадметах з тканіны, літарныя і лічбавыя знакі на помніках архітэктуры, скульптуры, жывапісу, манетах, пячацях, камянях звычайна[1] не ўваходзяць у прадмет палеаграфіі[2]. Палеаграфія не займаецца экспертызай сучасных даследчыку почыркаў ці рукапісаў, хаця ў метадах даследавання і экспертызы ёсць пэўнае падабенства.

Метад палеаграфіі параўнаўчы, і заключаецца ў вывучэнні знешніх прыкмет старажытных рукапісаў, месца і час стварэння якіх вядомыя[3] і супастаўленні вынікаў гэтага вывучэння з вонкавымі прыкметамі помнікаў, месца і час стварэння якіх невядомы. Таксама палеаграфія, у пэўнай ступені, вывучае змест і асаблівасці мовы помнікаў, бо асаблівасці мовы сведчаць аб месцы стварэння помніка.

Палеаграфія датуе помнікі даволі вялікімі адрэзкамі часу — ад 10 да 200 гадоў, бо змены ў знешніх прыкметах старажытных рукапісаў адбываліся марудна. Таксама даволі шырока вызначаецца месца напісання — краінай ці рэгіёнам, якія былі пад ўплывам пэўнага культурнага цэнтра.

Гл. таксама

іншыя мовы
asturianu: Paleografía
azərbaycanca: Paleoqrafiya
башҡортса: Палеография
български: Палеография
català: Paleografia
čeština: Paleografie
Чӑвашла: Палеографи
Cymraeg: Palaeograffeg
Deutsch: Paläografie
Ελληνικά: Παλαιογραφία
English: Palaeography
Esperanto: Paleografio
español: Paleografía
euskara: Paleografia
français: Paléographie
galego: Paleografía
עברית: פלאוגרפיה
hrvatski: Paleografija
magyar: Paleográfia
Հայերեն: Հնագրություն
Bahasa Indonesia: Paleografi
íslenska: Handritafræði
italiano: Paleografia
日本語: 古文書
ქართული: პალეოგრაფია
қазақша: Палеография
한국어: 고문서학
Кыргызча: Палеография
Lëtzebuergesch: Paleographie
latviešu: Paleogrāfija
македонски: Палеографија
Nederlands: Paleografie
norsk: Paleografi
polski: Paleografia
português: Paleografia
română: Paleografie
русский: Палеография
srpskohrvatski / српскохрватски: Paleografija
Simple English: Paleography
slovenčina: Paleografia
slovenščina: Paleografija
српски / srpski: Палеографија
svenska: Paleografi
Türkmençe: Paleografiýa
Türkçe: Paleografi
українська: Палеографія
Tiếng Việt: Cổ ngữ học
Volapük: Vönapenav
中文: 古文字学
文言: 古文書