Палабская мова

Пала́бская мо́ва — вымерлая заходнеславянская мова.

Палабская мова была найбольш блізкая да польскай і разам з ёю, кашубскаю і вымерлаю славінскаю адносіцца да т.зв. ляхіцкіх моў[1].

Была пашырана да 1-й палавіны 18 ст. па левым беразе ракі Лабы (Эльба; цяпер тэрыторыі зямлі Ніжняя Саксонія, Германія).

Адметныя рысы палабскай мовы: захаванне насавых галосных, аорыста і імперфекта, рэштак парнага ліку, рухомы націск, спрашчэнне скланення, вялікая колькасць нямецкіх запазычанняў у лексіцы і інш.

Пісьменства не мела, але ў 17—18 ст. было складзена некалькі слоўнікаў і запісаны некаторыя тэксты на палабскай мове. Асноўныя помнікі палабскага пісьменства — нататкі палабскага селяніна Я.П.Шульцэ beru і нямецка-палабскі слоўнік К. Хеніга на 5 тыс. слоў.

Сярод даследчыкаў палабскай мовы — Т. Лер-Сплавінскі, К. Палянскі (этымалагічны слоўнік палабскай мовы), А. Я. Супрун і інш.

Зноскі

  1. Gramatyka języka połabskiego / pod redakcją J. Okuniewskiego — 2010. — С. 18.
іншыя мовы
Afrikaans: Polabies
aragonés: Idioma polabo
العربية: لغة بولابية
беларуская (тарашкевіца)‎: Палабская мова
български: Полабски език
brezhoneg: Polabeg
català: Polabi
čeština: Polabština
Чӑвашла: Полаб чĕлхи
dolnoserbski: Połobske rěcy
Esperanto: Polaba lingvo
español: Idioma polabo
suomi: Polabi
français: Polabe
Gaeilge: An Pholáibis
hrvatski: Polapski jezik
hornjoserbsce: Połobšćina
հայերեն: Պոլաբերեն
Bahasa Indonesia: Bahasa Polabia
íslenska: Pólabíska
italiano: Lingua polaba
日本語: ポラーブ語
ქართული: პოლაბური ენა
한국어: 폴라브어
Lëtzebuergesch: Polabesch
lumbaart: Lengua polaba
lietuvių: Polabų kalba
македонски: Полапски јазик
Nederlands: Polabisch
norsk nynorsk: Polabisk
norsk: Polabisk
Piemontèis: Lenga Polabian
português: Língua polábia
română: Limba polabă
srpskohrvatski / српскохрватски: Polapski jezik
slovenčina: Polabčina
slovenščina: Polabščina
српски / srpski: Полапски језик
svenska: Polabiska
Türkçe: Polapça
українська: Полабська мова