Макс Фрыш

Макс Фрыш
Max Frisch
Swiss-Commemorative-Coin-2011a-CHF-20-obverse.png
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння:

15 мая 1911
Цюрых, Швейцарыя

Месца нараджэння:

Цюрых, кантон Цюрых, Швейцарыя [1]

Дата смерці:

4 красавіка 1991
Цюрых, Швейцарыя

Месца смерці:

Цюрых, кантон Цюрых, Швейцарыя [2]

Грамадзянства:

Сцяг Швейцарыі Швейцарыя

Жонка:

Gertrud Frisch-von Meyenburg [d]

Альма-матар:

Швейцарская вышэйшая тэхнічная школа Цюрыха
Цюрыхскі ўніверсітэт

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

раманіст, драматург, філосаф

Жанр:

раман, п'еса

Мова твораў:

нямецкая мова [3]

Прэміі:
Камандор ордэна мастацтваў і літаратуры

Іерусалімская прэмія ( 1965)
Узнагароды:
камандор ордэна Мастацтваў і літаратуры

Georg Büchner Prize [d]

Conrad Ferdinand Meyer Prize [d]

Wilhelm Raabe Prize [d]

Schiller Memorial Prize [d]

Schiller prize [d]

Peace Prize of the German Book Trade

Нейштацкая літаратурная прэмія [d]

Heinrich Heine Prize [d]

Charles Veillon prize in the German language [d]

Jerusalem Prize [d]

Common Wealth Award of Distinguished Service [d]

Commons-logo.svg  Выявы на Вікісховішчы

Макс Фрыш ( ням.: Max Frisch; 15 мая 1911 — 4 красавіка 1991) — швейцарскі раманіст і драматург, які высока ацэнены ў пасляваеннай нямецкамоўнай літаратуры.

Вокладка п'есы «Бідэрман і падпальшчыкі», 1953
Вокладка рамана «Штылер», 1954

Біяграфія

Бацька Фрыша быў архітэктарам, маці служыла гувернанткай. Вучыўся з 1930 па 1932 год у Цюрыхскім універсітэце — вывучаў германістыку. Пасля смерці бацькі кінуў вучобу і паступіў на службу газетным рэпарцёрам. Тым часам піша «Юрг Рэйнгарт» (1934) і «Адказ з цішыні» (1937). У 1936 годзе паступае на архітэктурнае аддзяленне Цюрыхскай вышэйшай тэхнічнай школы і канчае яго ў 1940-м годзе. У гэты ж перыяд ён чытае раман Готфрыда Келера «Зялёны Генрых» і расчароўваецца ва ўласнай творчасці.

Падчас другой сусветнай вайны Фрыша заклікаюць у войска, дзе ён пачынае весці дзённік, які публікуе ў 1940-м годзе пад назвай «Лісткі з рэчавага мяшка», затым з'яўляецца раман «J'adore ce qui me brule», які з французскага перакладаецца як «Люблю тое, што мяне спальвае».

Нягледзячы на празаічную дзейнасць, Фрыш зарабляе на жыццё да 1950-х гадоў працай архітэктара. Пачынаючы з другой паловы 1940-х гадоў Фрыш працуе для тэатра і піша п'есы: «Санта Крус», «Яны зноў спяваюць», «Кітайская сцяна» і шматлікія іншыя.

Сусветную вядомасць Максу Фрышу прынеслі тры раманы: «Штылер» (1954), «Homo Faber» (1957) і «Назаву сябе Гантэнбайн» (1964).

У 1960-я гады Фрыш шмат падарожнічае, наведвае Японію, ЗША і іншыя краіны. У 1972 годзе ён пасяляецца ў Берліне, а напачатку 1980-х гадоў перасяляецца ў ЗША, дзе жыве ў Нью-Ёрку са сваёй спадарожніцай жыцця Эліс Лок-Керы, якой ён прысвячае частку сваіх дзённікаў. Гэтыя дзённікі, знойдзеныя ў архівах яго сакратаркі, апублікаваны ў сакавіку 2010 года. У іх месцяцца разважанні пра жыццё ў ЗША падчас прэзідэнцтва Рональда Рэйгана [4].

іншыя мовы
Alemannisch: Max Frisch
العربية: ماكس فريش
تۆرکجه: ماکس فریش
беларуская (тарашкевіца)‎: Макс Фрыш
български: Макс Фриш
català: Max Frisch
čeština: Max Frisch
dansk: Max Frisch
Deutsch: Max Frisch
Ελληνικά: Μαξ Φρις
English: Max Frisch
Esperanto: Max Frisch
español: Max Frisch
eesti: Max Frisch
euskara: Max Frisch
فارسی: ماکس فریش
suomi: Max Frisch
français: Max Frisch
galego: Max Frisch
עברית: מקס פריש
hrvatski: Max Frisch
magyar: Max Frisch
Հայերեն: Մաքս Ֆրիշ
italiano: Max Frisch
ქართული: მაქს ფრიში
한국어: 막스 프리슈
Lëtzebuergesch: Max Frisch
lietuvių: Max Frisch
latviešu: Makss Frišs
Nederlands: Max Frisch
norsk: Max Frisch
polski: Max Frisch
português: Max Frisch
română: Max Frisch
русский: Фриш, Макс
srpskohrvatski / српскохрватски: Max Frisch
slovenčina: Max Frisch
shqip: Maks Frish
српски / srpski: Макс Фриш
svenska: Max Frisch
Türkçe: Max Frisch
українська: Макс Фріш
Tiếng Việt: Max Frisch