Кратон

Поўночна-Амерыканскі кратон паказаны карычневым. Бэзавым адлюстраваны дэфармаваныя часткі кратона, зялёным — акрэяцыйны комплекс, які сфармаваўся за апошнія 600 млн. гадоў.

Крато́н (ад грэч.: kratos — сіла, моц) — кансалідаваны ўчастак зямной кары, няздольны да пераўтварэння пад уплывам альпінатыпнай складкавасці.

Вылучаюць паднятыя кратоны — масівы пераважна сіялічнага (Si, Al) складу (старажытныя платформы), і апушчаныя кратоны — масівы з сіматычнай (Si, Fe, Mg) асновай (пераважна вобласці дна акіянаў).

Тэрмін уведзены нямецкім геолагам Г. Штыле ў 1940 (замест прапанаванага ў 1928 аўстрыйскім геолагам Л. Коберам «кратаген»), ужываецца ў геалагічнай і геаграфічнай літаратуры.

Літаратура

  • Кратон // БЭ ў 18 т. Т. 8. Мн., 1999. С. 466.
іншыя мовы
Afrikaans: Kraton
العربية: كراتون
беларуская (тарашкевіца)‎: Кратон
български: Кратон
bosanski: Kraton
català: Crató
čeština: Kratón
Deutsch: Kraton
English: Craton
Esperanto: Kratono
español: Cratón
eesti: Kraaton
euskara: Kratoi
فارسی: کراتون
français: Craton
Gaeilge: Cratón
עברית: קראטון
magyar: Ősföld
Bahasa Indonesia: Kraton
italiano: Cratone
日本語: クラトン
ქართული: კრატონი
қазақша: Кратон
lietuvių: Kratonas
latviešu: Kratons
Nederlands: Kraton (geologie)
norsk nynorsk: Kraton
norsk: Kraton
polski: Kraton
português: Cráton
Romani: Kraton
srpskohrvatski / српскохрватски: Kraton
Simple English: Craton
slovenčina: Kratón (geológia)
slovenščina: Kraton
српски / srpski: Кратон
svenska: Kraton
українська: Кратон
Tiếng Việt: Nền cổ
中文: 克拉通