Гулам Ісхак Хан

Гулам Ісхак Хан
General Shamim Alam Khan receiving the Nishan-e-Imtiaz.jpg
сцяг
7-ы Прэзідэнт Пакістана
17 жніўня 1988 — 18 ліпеня 1993
Папярэднік:Мухамед Зія-уль-Хак
Пераемнік:Васім Саджад, в. а.
 
Партыя:
Адукацыя:Пешаварскі ўніверсітэт[d]
Дзейнасць:палітык, фінансіст
Веравызнанне:Іслам
Нараджэнне:20 студзеня 1915(1915-01-20)
Ismail Khel[d], North-West Frontier Province[d], Брытанская Індыя, Злучанае каралеўства Вялікабрытаніі і Ірландыі
Смерць:27 кастрычніка 2006(2006-10-27)[1] (91 год)
Пешавар, Peshawar District[d], Хайбер-Пахтунхва, Пакістан

Гулам Ісхак Хан (20 студзеня 1915, Пенджаб — 27 кастрычніка 2006, Пешавар, Пакістан) — пакістанскі дзяржаўны дзеяч, прэзідэнт Пакістана (1988—1993).

Біяграфія

Скончыў Пешаварскі ўніверсітэт, спецыялізаваўся ў хіміі і батаніцы. З 1947 года — на дзяржаўнай службе. У 1961—1966 гадах — начальнік дэпартамента вода- і энергазабеспячэння Заходняга Пакістана, у 1966—1970 гадах — дзяржсакратар міністэрства фінансаў, у 1971—1975 гадах — кіраўнік Дзяржаўнага банка Пакістана. На гэтай пасадзе выступаў апанентам эканамічнай палітыкі прэм’ер-міністра Зульфікара Алі Бхута. У 1975—1977 гадах — дзяржсакратар міністэрства абароны, у гэтай якасці ён зблізіўся з ваеннымі, у тым ліку і з будучым кіраўніком дзяржавы Мухамедам Зія-уль-Хакам. Граў важную ролю ў развіцці нацыянальнай ядзернай праграмы. У 1977—1985 гадах — міністр фінансаў Пакістана. На гэтай пасадзе актыўна праводзіў лінію адміністрацыі Зія-уль-Хака на ісламізацыю эканомікі, мадэрнізацыю фінансавай і банкаўскай сістэм краіны. У 1985—1988 гадах — старшыня сената.

У 1988 годзе пасля гібелі Зія-уль-Хака ў авіякатастрофе становіцца Прэзідэнтам Пакістана. У жніўні 1990 годзе зрушыў Беназір Бхута з пасады прэм’ер-міністра, абвінаваціўшы ўрад у карупцыі і злоўжыванні ўладай. Аднак, не знайшоўшы кансенсусу з яе пераемнікам Навазам Шарыфам, 18 мая 1993 года падпісаў дэкрэт аб адстаўцы апошняга з пасады кіраўніка ўрада. Гэтае рашэнне было прызнана неканстытуцыйным Вярхоўным судом Пакістана, і 26 мая Шарыф вярнуўся на сваю пасаду. Пасля гэтага супярэчнасці толькі абвастрыліся, бо Шарыф вырашыў выдаліць з тэксту Канстытуцыі пункты, якія прадстаўлялі прэзідэнту права на роспуск вышэйшых органаў дзяржаўнай улады. Канфлікт вырашыўся нечакана: 17 ліпеня абодва палітыкі былі зняты са сваіх пастоў вайскоўцамі.

іншыя мовы